Bursa Vatan Medya Gurubu köşe yazarı Fatma Elalmış makalesinde;

“Dünyanın en güzel elma ağacı olsan da senden portakal isteyenler olacaktır.”
Sosyal medyada sıkça karşılaştığım anonim bir özdeyişi zaman zaman hepimiz kullanırız.
Hayatın belki de en sade ama en derin cümlelerinden biridir bu. Çünkü insan ne kadar iyi, ne kadar başarılı, ne kadar fedakâr olursa olsun, mutlaka onu yetersiz bulan, farklı olmasını isteyen ya da beklentilerini karşılamadığı için eleştiren birileri olacaktır.

Bir elma ağacı, en tatlı meyveleri verebilir. Gölgesiyle serinlik sunabilir, dallarında kuşlara yuva olabilir. Ama portakal vermediği için onu değersiz gören biri çıkacaktır. Oysa sorun ağacın eksik olması değil, ondan yanlış şeyi bekleyenlerdir.

Ne yazık ki insanlar da çoğu zaman hayatlarını başkalarını memnun etmeye çalışarak tüketiyor. Kendi isteklerini erteliyor, kendi doğrularından vazgeçiyor, sırf daha çok kabul görmek uğruna gerçek benliklerinden uzaklaşıyorlar. Fakat acı gerçek şudur ki; herkesi memnun etmek mümkün değildir. Siz değiştikçe beklentiler de değişir. Birini mutlu ettiğiniz yerde, başka biri,hatta aynı kişi sizden daha fazlasını isteyecektir.

Bu yüzden hayatın en büyük özgürlüklerinden biri, herkes tarafından sevilmek zorunda olmadığını kabul edebilmektir. İnsan, kendisi olarak yeterli olduğunu anladığında gerçek huzura yaklaşır. Çünkü değerimiz, başkalarının bizden ne beklediğiyle değil; kim olduğumuzla ölçülür.

Kimseyi memnun etmek zorunda değiliz. Elbette saygılı, vicdanlı ve iyi niyetli olmalıyız. Ancak bunlar, kendi özümüzden vazgeçmek anlamına gelmemelidir. Bazen en doğru karar, kendin olmaya devam etmektir. Çünkü elma ağacı, portakal vermeye çalıştığında yalnızca kendini tüketir; ama en güzel elmalarını verdiğinde, onu gerçekten sevenler zaten gölgesinde kalmaya devam eder.

Hayat, herkese kendimizi ispat etme çabası değil; olduğumuz gibi yaşayabilme cesaretidir. Ve bazen en büyük mutluluk, elma ağacı olduğunu kabul edip, en güzel elmaları yetiştirmeye devam edebilmektir.