Günaydın gün…

  • 21 Kasım 2026
Günaydın gün…

Bursa Vatan Medya Gurubu köşe yazarı Canan Aslan makalesinde;

Şehrin en merkezinde, deremizin kenarından bir fotoğraf karesi. Huzurla, coşkuyla, heyecanla, bazen sükûnetle, bazen bir haber yetiştirircesine telaşla akan deremiz…

Yanındaki, küçücük hâliyle oldukça köklü bir kafenin dere kenarına derme çatma taşmış hâli ile… İlk ve asıl kısmı yüz yılın izlerini asilce taşıyan bir tarihi yapı. Ve genişletilmek üzere sürekli ilave edilen eklentiler. Prefabrik çatılar. O kadar pespaye, o kadar özensiz ki…

Hepimizin olan yerlerin kafe adı altında böylesine zapt edilmesini anlamakta zorlanıyorum.

Nasıl güzelmiş o eski muhallebiciler, kahvehaneler, çayhaneler… İnsanların buluşmak için en zarif kıyafetlerini giyip en güzel vakitlerini ayırdığı, sade, samimi, gürültüsüz mekânlar. Klasik musikimizin ya da dünya müzik kültürünün seçkin örneklerinin, hakiki sanat eserlerinin gönle şifa sunduğu, insanların ruhunu dinlendirdiği küçük mola yerleri…

Ne hâle geldi bu kültürümüz?
Özenimiz.
Zerafetimiz.

Giyim kuşamdan müziğe, dekorasyondan sunulan mönülere kadar değişen bir zevk anlayışı, bitmek bilmeyen bir gürültü, kaldırımlara taşmış masalar…

İnsanların huzur bulmaktan ziyade hem kendilerinden hem de bir şeylerden kaçtığı, kazanç kaygısının her şeyin önüne geçtiği mekânlara dönüştü bizim dinlenme ve huzur bulma yerlerimiz.

Derenin karşı kenarındaki kırk, elli yıllık apartmanlar da eski Bursa konaklarının yıkılıp yerine yapılan binalar. Onların da çok zevkli, çok estetik olduğu söylenemez ama onlar bile bugün eski bir kültürün temsilcisi olarak kaldılar.

Ağaçlardan deremizi pek göremiyorduk. Sanırım son fırtınalarda ağaçlarımızdan biri rüzgârın sertliğine dayanamamış olmalı ki deremiz biraz görünür olmuş, onunla birlikte o pespaye çatılar da daha bir göz önüne çıkmış.

Ne vardı yenilenirken estetiğimizi, zarafetimizi, kalitemizi, başkalarının gözüne, gönlüne de güzellik katma neşemizi kaybetmeseydik…

Sadece kendimizi, sadece kesemizi düşünmeseydik…

Ne vardı göze ve ruha huzur veren o görselliğimizi koruyabilseydik?

Nereden nereye geldik biz…

Kabirlerin bile güzelliğine, düzenine itina gösteren bir Peygamberin talebeleriydik biz. Güzelliği öğrenmeye adanmıştık. Elimizi attığımız her yeri güzelleştirmemiz gerekirken çirkinleştirir hâle geldik.

Biz neleri kaybettik, neleri düşürdük yol boyunca?

Geriye doğru yürüsek bulabilme umudumuz olur mu ki?

Kendimizi nerede kaybettik? Özümüzü nerede bıraktık?
Kimliğimizi nerede düşürdük?
Nerede hükümsüzleştik?

Biz ne hâle geldik…

Öylesine ayan beyan ki hâl-i pürmelâlimiz, bir “di mi?” ile destek aramak bile bu tasvir ve tespitte kabahat sayılacaktı…

Di mi?

ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ

Yeni Slow Radyo Yüz Ağdası