DÜNYAYI NASIL BÖLÜŞÜRÜZ?
Bursa Vatan Medya Gurubu köşe yazarı Zeki Baştürk makalesinde;
Dünya barışını konuşmak için bir araya geldiler. Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Donald Trump, Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin ve Çin Devlet Başkanı Şi Cinping… Dünyanın en güçlü üç ülkesinin lideri, Çin’de aynı masa etrafında buluştu.
Dünyanın gözü bu toplantıdaydı. İnsanlık, belki de yıllardır beklediği güzel bir haberi alacaktı. Savaşların sona ermesi, silahların susması, çocukların ölmemesi, insanların evlerinden ve yurtlarından koparılmaması için bir umut doğacaktı.
Ama insanın aklına başka sorular da takılıyor.
Bu üç ülke neden bir araya geldi? Gerçekten dünya barışını sağlamak için mi? Yoksa dünyanın geleceğinde söz sahibi olma, ekonomik ve siyasi nüfuz alanlarını genişletme, kendi çıkarlarını güvence altına alma arayışıyla mı?
Tarih, büyük güçlerin masaya oturduğu pek çok toplantıya tanıklık etti. Haritaların yeniden çizildiği, sınırların değiştirildiği, halkların geleceğinin kendilerine sorulmadan kararlaştırıldığı nice anlaşma yapıldı. Yalta’dan bugüne değişen çok şey oldu ama değişmeyen bir gerçek var: Güçlü olanın sözünün daha fazla dinlendiği bir dünya düzeni…
Bugün de dünyanın üç büyük gücü aynı masada. Bir tarafta ekonomik ve askerî gücüyle Amerika, diğer tarafta askerî ve enerji kaynaklarıyla Rusya, öte yanda ekonomik büyüklüğü ve küresel etkisiyle Çin…
Peki, bu masada kimler yok?
Ukrayna yok. Savaşın yıkımını yaşayan insanlar yok. Filistin yok. Savaşların, işgallerin ve yoksulluğun pençesindeki halklar yok. Afrika’nın sömürülen ülkeleri, Latin Amerika’nın yoksul insanları, Asya’nın geleceği için kaygılanan milyonlar yok.
Onların yerine kim konuşuyor?
Onların adına kim karar veriyor?
Dünyanın kaderi birkaç güçlü ülkenin çıkar hesaplarına bırakılabilir mi?
Barış, yalnızca silahların susması değildir. Barış; adalettir, eşitliktir, özgürlüktür. Halkların kendi geleceklerini belirleyebilmesidir. Bir ülkenin zenginliğinin başka bir ülkenin yoksulluğuna dönüşmemesidir. Bir çocuğun hangi ülkede doğduğuna bakılmaksızın güven içinde yaşayabilmesidir.
Oysa dünyanın pek çok yerinde savaşlar sürüyor. Silah fabrikaları çalışıyor, silah ticareti büyüyor. Enerji kaynakları, madenler, su ve stratejik bölgeler üzerindeki mücadeleler devam ediyor. Bir yanda akıl almaz servetler biriktirilirken diğer yanda milyonlarca insan açlıkla, yoksullukla ve göçle mücadele ediyor.
İnsan sormadan edemiyor: Dünya gerçekten paylaşılacak bir ganimet midir?
Üç liderin bir araya gelmesi elbette önemlidir. Ancak önemli olan fotoğraf vermek, el sıkışmak, dostluk mesajları yayımlamak değildir. Önemli olan, bu görüşmelerin insanlığın yaşamına ne kattığıdır. Hangi savaşın sona erdiği, hangi halkın özgürlüğüne kavuştuğu, hangi çocuğun ölümden kurtulduğudur.
Dünya, birkaç ülkenin arka bahçesi değildir. İnsanlık, büyük güçlerin çıkar hesaplarından ibaret değildir. Hiçbir ülke, başka bir ülkenin toprağı, zenginliği ve geleceği üzerinde hak iddia edemez.
Unutulmamalıdır ki dünya, onu paylaşmaya çalışanların değil, üzerinde yaşayan bütün insanların ortak evidir.
Bizim beklentimiz ve gereksinmemiz yeni paylaşım masaları değil, adaletin ve eşitliğin egemen olduğu bir dünya düzenidir. Çünkü dünya bölüşülecek bir ganimet değil, gelecek kuşaklara bırakacağımız ortak yaşam alanıdır.
Dünyayı nasıl bölüşürüz diye değil, dünyayı nasıl birlikte yaşanabilir kılarız diye düşünmenin zamanı gelmedi mi?
