Tezkere Günü Geldi

Bursa Vatan Medya Gurubu köşe yazarı Zeki Baştürk makalesinde;

Bugün hastanede 10. günüm.

Artık hastanenin acemilik dönemini çoktan geride bıraktım. Koridorları ezberledim, hemşirelerin nöbet saatlerini öğrendim. Tansiyon aletini görünce artık kendimi hiç yabancı hissetmiyorum.

Kısacası hastaneye alıştım ama kalıcı olmaya hiç niyetim yok!

Askerlikte günler nasıl sayılırsa, ben de günleri sayıyorum. Asker, tezkere gününü bekler; ben de taburcu kâğıdını…

Bugün doktor geldi. Kontroller yapıldı, sonuçlar değerlendirildi. Ve sonunda günlerdir beklediğim o güzel müjde geldi:

“Her şey yolunda. Yarın çıkabilirsiniz.”

İşte o anda içimde adeta bir bayram havası esti.

On gündür hastane yatağında yatan ben, yarından itibaren yeniden sokağa çıkacağım. Aileme, dostlarıma, arkadaşlarıma, kitaplarıma, yazılarıma ve en önemlisi günlük hayatıma yeniden kavuşacağım.

Gerçi hastaneden çıkarken bir de “izin kâğıdı” falan verirler mi, onu bilmiyorum.

Sonuçta on gündür buradayım. İnsan ister istemez bir terhis belgesi bekliyor!

Şaka bir yana…

Bu on gün bana, sağlığın, özgürlüğün, sevdiklerinle birlikte olmanın ve sıradan sandığımız günlük hayatın aslında ne kadar büyük bir nimet olduğunu bir kez daha hatırlattı.

İnsan sağlıklıyken birçok şeyi doğal kabul ediyor. Sabah evinden çıkıp sokağa yürümeyi, bir dostla oturup çay içmeyi, kitaplığından bir kitap almayı, bilgisayarın başına geçip yazı yazmayı, istediği yere gidip istediği zaman dönmeyi…

Oysa hastane yatağında geçen birkaç gün, bütün bunların ne kadar kıymetli olduğunu insana yeniden öğretiyor.

Yarın hastanenin kapısından çıkarken arkamdan hastane personelinden biri,

“Yine bekleriz!”

derse, elbette nezaketen gülümserim.

Ama içimden de şöyle derim:

“İnşallah uzun süre görüşmeyiz!”

Bu on günlük hastane serüveni bana yalnızca sağlıkla ilgili bir şeyler öğretmedi. Hayatın değerini de yeniden düşündürdü.

Bazen insanın hayata yeniden bakabilmesi için bir süre hayattan uzak kalması gerekiyor.

Bazen özgürlüğün değerini anlamak için bir hastane odasının kapısından dışarı bakmak yetiyor.

Bazen de insan, sahip olduğu şeylerin kıymetini ancak onlardan bir süre uzak kaldığında anlayabiliyor.

Yarın hastanenin kapısından çıkarken ardımda yalnızca on günlük bir hastane macerasını bırakmayacağım.

Sağlığın, özgürlüğün, sevdiklerimin, dostlarımın, kitaplarımın, yazılarımın ve hayatın ne büyük bir nimet olduğunu bir kez daha anlayarak çıkacağım.

Çünkü insan bazen hayata yeniden başlamak için bir hastane kapısından çıkmayı bekliyor.

Yarın tezkere…

Yarın yeniden yaşamın içindeyim.

Ve yaşam kaldığı yerden devam etmeyecek.

Bıraktığım yerden çok daha değerli olduğunu bilerek devam edecek.