Gercüş’te Doktor Eksikliği Tepki Çekiyor: “Hastane Var, Hizmet Yetersiz”

HASTANE VAR, DOKTOR YOK: GERCÜŞ SAĞLIKTA NEYİ BEKLİYOR?
HASAN MESUT EKMEN’NİN KALEMİNDEN
Gercüş’te insanlar hasta olunca önce hastalıkla değil, belirsizlikle mücadele ediyor. Doktor eksikliği yıllardır çözülmüyor, köylü Batman yollarında şifa arıyor. Sağlık lütuf değil, haktır. Bu ses duyulsun artık. Gercüş kader değil, çözüm istiyor.
Bazen bir ilçenin kaderi bir doktorun takvimine sıkışır. Bazen bir annenin gözyaşı bir randevu sisteminde kaybolur. Bazen bir yaşlının duası bir sevk kâğıdının arasında yırtılıp gider. İşte bugün Gercüş’ün meselesi tam da budur. Koca bir bina var. Tabelasında “Devlet Hastanesi” yazıyor. Duvarları sağlam, koridorları uzun, acil ışığı gece yanıyor. Ama içeride doktor yoksa, hizmet yoksa, o bina sadece betondan ibarettir.
Gercüş’ün köylerinden sabah ezanıyla yola çıkan bir amcayı düşünün. Yanında hasta eşi, elinde küçük bir dosya, yüreğinde umut… İlçedeki hastaneye geliyor ama ya doktor izinli, ya raporlu, ya da o branş haftada bir gün görevlendirme ile geliyor. Sonra sevk başlıyor. Batman’a git. Olmazsa Mardin. Olmazsa Midyat. Yol parası ayrı bir yük, sıra bulma telaşı ayrı bir stres. “Acaba bugün bakılabilecek miyiz?” korkusu insanın içini kemiriyor. Sağlık bu kadar zor olmalı mı? İnsan hasta olduğu gün şehre göre mi değer kazanmalı?
Yıllardır aynı sorun konuşuluyor: doktor eksikliği. Atanan geliyor ama kısa süre kalıyor. Kimisi tayin istiyor, kimisi mazeret bildiriyor, kimisi rapor alıyor. Elbette fedakârca görev yapan hekimlerimizi tenzih ediyorum. Ama ortada inkâr edilemeyecek bir gerçek var: Gercüş’te doktor sürekliliği sağlanamıyor. Bu artık geçici değil, kronik bir yaradır. Hipokrat Yemini edilirken coğrafya seçiliyor mu? İnsan sağlığına hizmet edeceğine söz veren bir meslek, sosyal imkân az diye geri adım atmalı mı? Sağlık şehir seçer mi? Vicdan nüfusa göre mi çalışır?
Gercüş yıllardır tomografi ve diğer görüntüleme cihazları bekliyor. “Nüfus az” deniyor. “Hasta sayısı yeterli değil” deniyor. Ama hasta var. Sadece teşhis için başka şehirlerin yolunu tutuyor. İstatistik başka yere yazılıyor, acı Gercüş’te kalıyor. Bu kısır döngü ne zaman kırılacak? Bu ilçe ne zaman kendi hastanesinde tam teşhis ve tedavi görebilecek? Haftada bir gün görevlendirme ile gelen doktorla bir sistem ne kadar ayakta kalabilir?
Gercüş sahipsiz değildir ama kendini sahipsiz hissediyor. Halk bir yetkili duymak istiyor. Bir plan, bir takvim, bir netlik… “Şu branş şu tarihte kalıcı geliyor” denmesini istiyor. “Tomografi kuruluyor” denmesini istiyor. İnsan belirsizlikten yorulur. Umut görmek ister. Çünkü sağlık lütuf değildir, haktır. Bu ilçe vergisini veriyor, evladını askere gönderiyor, devletine bağlılığını her fırsatta gösteriyor. O halde soruyoruz: Gercüş neyi bekliyor?
Biz kimseyi hedef almıyoruz. Biz bağırmıyoruz, yakmıyoruz, yıkmıyoruz. Biz sadece duyuruyoruz. Bu bir siyasi yazı değildir. Bu bir vicdan yazısıdır. Bu, köylünün sabahın ayazında minibüs beklerken ettiği duanın yazıya dökülmüş halidir. Bu, hastane koridorunda sıra beklerken gözleri dolan annenin sessiz çığlığıdır. Bu, “Acaba bugün doktor var mı?” sorusunun yankısıdır.
Çözüm vardır. İlçe hastanelerine güçlü teşvikler verilebilir. Kalıcı kadro planlaması yapılabilir. Lojman, kira desteği, hizmet puanı avantajı sağlanabilir. Cihaz eksiklikleri giderilebilir. Personel eksikliği için sözleşmeli ve kalıcı kadro takviyesi yapılabilir. Yetkililer halkla düzenli istişare toplantıları yapabilir, sorunlar yerinde dinlenebilir. Gercüş çok şey istemiyor, lüks istemiyor, sadece hakkı olan sağlık hizmetini istiyor.
Rabbim bu ilçeye sağlıkta kolaylık nasip etsin. Hastalarımıza şifa, doktorlarımıza vicdan ve merhamet, yöneticilerimize adaletli kararlar alacak basiret versin. Bu topraklarda kimse hastalığını çaresizlikle birlikte yaşamasın. Gercüş’ün kapısına şifa, gönlüne umut, hastanesine düzen nasip eylesin. Âmin.