Bir Notun Anlattıkları: Yalnızlık, Çöküş ve Sessiz Ölümler

Araştırmacı yazar Murat Çakmak makalesinde; “Giresun’da yalnız yaşayan yaşlı bir vatandaşın kapısına astığı not, sosyal medyada kısa sürede yayıldı:
“Kapı açılmazsa teli çek. Ölmüş olabilirim.”
Bu cümle belki birkaç kelimeden ibaret ama aslında modern toplumun en ağır gerçeğini yüzümüze çarpıyor: yalnızlık.
İnsan en çok ne zaman çöker?
Kalabalıklar içinde değil, yalnız kaldığı zaman.
Bugün bilimsel çalışmalar da gösteriyor ki; özellikle yaşlılıkta yalnızlık, sadece psikolojik değil, fiziksel ve zihinsel bir yıkımı da beraberinde getiriyor. Alzheimer ve benzeri hastalıkların, sosyal bağları zayıflayan, uzun süre yalnız yaşayan bireylerde daha sık görülmesi tesadüf değil.
Artık insanlar birbirinden uzak.
Akraba ziyaretleri azaldı.
Komşuluk neredeyse tamamen yok oldu.
Dostluklar ekranlara, mesajlara, “görüldü” işaretlerine sıkıştı.
Dijital bir çağda yaşıyoruz ama insani bağlar hiç bu kadar kopuk olmamıştı.
Bu not aslında “Beni kim yıkayacak?” sorusunu sormuyor.
Daha acı bir şeyi soruyor:
“Ben öldüğümde kimin haberi olacak?”
Yalnız başına ölmek ve günlerce, haftalarca fark edilmemek…
Bu korku artık istisna değil, neredeyse sıradan bir ihtimal.
Belki de bu yüzden, bu not bir haberden çok daha fazlası.
Bir uyarı.
Bir çığlık.
Bir toplum eleştirisi.
Evet, belki de bu ülkede bir dizi çekilecekse, konusu şatafatlı hayatlar değil; sessizce yok olan insanlar olmalıydı.
Kapısına not asmak zorunda kalan yaşlıları,
Telefonu hiç çalmayan evleri,
Ölümü bile yalnız karşılayan hayatları anlatan bir dizi…
Çünkü bu not bize şunu söylüyor:
unutulmak.”