Siyasetin yoğun temposunda uzun süre aktif görevler üstlenen Şakir Çalışkan, bugün hayatının farklı alanlarında birbirinden farklı sorumlulukları bir arada yürütüyor. Bir tarafta Bursa Adliyesi’nde avukatlık mesleğini sürdüren Çalışkan, diğer tarafta ise Ordu’da ailesinden kalan fındık bahçelerinde alın teri döküyor.

Mesleği gereği adliye koridorlarında hukuk mücadelesi veren Çalışkan, ailesinden kalan topraklarda ise üretimin ve emeğin içerisinde yer alıyor. Bu farklı hayatların kendisi için yalnızca birer görev olmadığını belirten Çalışkan, geçmişten geleceğe uzanan bir sorumluluğu yerine getirmeye çalıştığını ifade ediyor.

“Atadan, dededen kalan yerlerin hakkını vermeye çalışıyoruz”

Ordu’daki fındık bahçelerinde sürdürülen çalışmaların kendisi açısından ayrı bir anlam taşıdığını belirten Şakir Çalışkan, ailesinden kalan toprakların gelecek nesillere aktarılmasının önemine dikkat çekti.

Çalışkan, “Atadan dededen kalma yerlerin hakkını vermeye çalışıyoruz” diyerek, kendilerine bırakılan mirasın yalnızca ekonomik bir değer olarak görülmemesi gerektiğini vurguladı.

Toprağın emek, sabır ve fedakârlık istediğini ifade eden Çalışkan, özellikle fındık üretiminin yıl boyunca devam eden yoğun bir çalışma gerektirdiğine dikkat çekti. Bahçelerin bakımından hasadına kadar geçen süreçte verilen emeğin, geçmişten bugüne uzanan bir aile geleneğinin de devamı olduğunu belirtti.

Siyasetten hukuka, hukuktan toprağa uzanan bir hayat

Şakir Çalışkan’ın hayat hikâyesinde siyaset, hukuk ve tarım farklı dönemlerde önemli yer tutuyor.

Bir dönem siyasetin kalbinde aktif çalışmalar içerisinde bulunan Çalışkan, edindiği tecrübelerin ardından hukuk alanındaki mesleğini sürdürmeye devam ediyor. Bursa Adliyesi’nde avukat olarak görev yapan Çalışkan, mesleğinin gerektirdiği sorumlulukları yerine getirirken, ailesinden kalan topraklarla da bağını koparmıyor.

Bursa ile Ordu arasında devam eden bu hayat, bir anlamda şehir yaşamı ile toprağın, meslek hayatı ile aile mirasının buluştuğu bir tablo ortaya koyuyor.

“Bu bir bayrak yarışı”

Çalışkan’ın paylaşımındaki en dikkat çekici mesajlardan biri ise geçmişten devralınan sorumluluğun gelecek nesillere aktarılması oldu.

Hayatın bütün zorluklarına rağmen mücadeleyi sürdürmenin önemine işaret eden Çalışkan, ailesinden kendisine ulaşan değerleri ve sorumlulukları bir sonraki kuşağa aktarma konusunda kararlı olduğunu belirtti.

“Her şeye rağmen bu bayrak yarışını sürdürmeye ve gelecek nesillere aktarmaya kararlıyız dostlar” ifadelerini kullanan Çalışkan, bu mücadelenin sadece bugünün değil, yarının da meselesi olduğunu ortaya koydu.

“Hayır dualarınızı bekleriz”

Çalışkan, paylaşımının sonunda dostlarından ve çevresinden hayır dualarını istedi.

Mesajı, yoğun çalışma temposu içerisinde geçmişe sahip çıkmanın, aileden kalan mirası korumanın ve geleceğe aktarmanın önemine vurgu yapan samimi bir çağrı niteliği taşıdı.

Bir yanda Bursa Adliyesi’nde hukuk mücadelesi, diğer yanda Ordu’nun fındık bahçelerinde alın teri…

Şakir Çalışkan’ın hayatındaki bu iki farklı çalışma alanı, aslında ortak bir anlayışta buluşuyor: Emek vermek, geçmişten devralınan değerlere sahip çıkmak ve elde edilen mirası gelecek nesillere daha güçlü şekilde aktarabilmek.

Çalışkan’ın mesajı, “bayrak yarışı” olarak tanımladığı bu sürecin yalnızca bir aile mirasının korunması değil, aynı zamanda geçmiş ile gelecek arasında kurulan güçlü bir bağ olduğunu da ortaya koyuyor.

Şakir Çalışkan: “Bu Bayrak Yarışını Gelecek Nesillere Aktarmaya Kararlıyız” yazısı ilk önce Zirvede Haber üzerinde ortaya çıktı.

“Kalemimin yönünü teklifler değil, gerçekler belirler” sözleriyle yaklaşımını özetleyen Çağlayan, gazeteciliğin temelinde bağımsızlık, araştırma, sorgulama ve kamu yararı olduğunu vurguladı.

“Gelen tekliflere açığız, ancak çizgimizi değiştirmeyiz”

Gazetecilik faaliyetlerinin farklı kişi, kurum ve yapılarla gerçekleştirilecek iş birliklerine kapalı olmadığını ifade eden Çağlayan, destek ile gazetecilik duruşunun birbirinden ayrılması gerektiğine dikkat çekti.

Çağlayan, destek, iş birliği ve ortak projelere açık olduklarını belirtirken, bunun haberlerin içeriğini veya yönünü belirleyen bir unsura dönüşmesine izin vermeyeceklerini ifade etti.

“Benim için destek başka, duruş başka” yaklaşımını öne çıkaran Çağlayan, gazetecilik mesleğinde sahip olduğu çizginin herhangi bir teklif, yakınlık veya beklenti karşılığında değişmeyeceğini belirtti.

“Kimsenin gölgesinde yürümedim”

Bir kadın gazeteci olarak bugüne kadar kendi çizgisini koruduğunu dile getiren Yasemin Çağlayan, bundan sonraki süreçte de aynı anlayışla hareket edeceğini ifade etti.

Çağlayan, gazetecilik faaliyetlerinde herhangi bir siyasi hesap, makam veya kişisel beklenti doğrultusunda hareket etmeyeceğini vurgulayarak, haberin yönünün kişilere göre değiştirilmesinin kendi gazetecilik anlayışıyla bağdaşmadığını belirtti.

“Ne siyasi hesaplara göre manşet atarım, ne bir makamın hatırına susarım, ne de birilerinin beklentisine göre haberin yönünü değiştiririm” sözleriyle mesajını net biçimde ortaya koyan Çağlayan, gazetecinin asli görevinin kamuoyunu doğru bilgilendirmek olduğunu savundu.

“Benim işim görmek, araştırmak, sorgulamak ve yazmak”

Gazeteciliğin yalnızca haber aktarmaktan ibaret olmadığını belirten Çağlayan, mesleğin araştırma ve sorgulama boyutuna dikkat çekti.

Gazetecinin olayları farklı yönleriyle değerlendirmesi, bilgiye ulaşması, soru sorması ve elde ettiği verileri kamuoyuyla paylaşması gerektiğini ifade eden Çağlayan, kendi gazetecilik anlayışını da bu temel üzerine kurduğunu belirtti.

Bu anlayış doğrultusunda zaman zaman kamuoyundan olumlu tepkiler almanın, zaman zaman ise eleştirilerle karşılaşmanın gazeteciliğin doğal bir parçası olduğunu dile getiren Çağlayan, “Bazen bir haber alkışlanır, bazen tepki çeker. Bazen dost kazanırsın, bazen karşına güçlü isimler çıkar. Gazetecilik tam da burada başlar” sözleriyle mesleğin zorlu tarafına dikkat çekti.

“Kalem, rahat günlerin değil, zor zamanların imtihanıdır”

Gazetecilikte asıl sınavın zor dönemlerde verildiğini vurgulayan Çağlayan, mesleki ilkelerin yalnızca şartların kolay olduğu dönemlerde değil, baskı ve eleştirilerin arttığı zamanlarda da korunması gerektiğini ifade etti.

“Kalem, rahat günlerin değil; zor zamanların imtihanıdır” diyen Çağlayan, gazetecinin kamuoyunun beklentileri, siyasi veya ekonomik ilişkiler ya da kişisel yakınlıklar karşısında mesleki çizgisinden taviz vermemesi gerektiğini savundu.

Çağlayan ayrıca kendisine destek veren kişilerin ve kurumların emeğini ve dayanışmasını önemsediğini belirterek, vefa ile gazetecilik bağımsızlığının birbirine karıştırılmaması gerektiğinin altını çizdi.

“Yanımda olan başımın üstündedir”

Mesleki dayanışmanın önemine de vurgu yapan Yasemin Çağlayan, kendisine destek veren kişi ve kurumlara teşekkür niteliğinde bir mesaj verdi.

“Yanımda olan başımın üstündedir” diyen Çağlayan, kendisiyle aynı yolda yürümek isteyen herkese kapısının açık olduğunu ancak bunun gazetecilik ilkelerinden vazgeçmek anlamına gelmeyeceğini ifade etti.

Çağlayan’ın açıklamalarında özellikle destek ve bağımsızlık arasındaki ayrım ön plana çıktı. Buna göre gazetecilik alanındaki iş birlikleri ve dayanışma, haberin doğruluğu ve kamu yararı konusunda belirleyici bir unsur olmayacak.

“Benden susmamı beklemeyin”

Gazeteci kimliğinin temelinde gerçeği araştırmak ve kamuoyuna aktarmak olduğunu belirten Çağlayan, hiç kimsenin kendisinden susmasını, görmezden gelmesini veya gerçeklerin üzerini örtmesini beklememesi gerektiğini söyledi.

Çağlayan, haberin kişilere göre şekillendirilmesine karşı olduğunu belirterek, gazetecilikte taraf olmak yerine gazetecinin gerçeğin yanında durması gerektiğini ifade etti.

“Ben taraf değilim. Ben gazeteciyim” sözleriyle duruşunu ortaya koyan Çağlayan, haber üretim sürecinde kişisel yakınlıkların değil, olayın gerçeklerinin belirleyici olması gerektiğini savundu.

“Yarın da yazdıklarımın arkasında duracağım”

Gazetecilikte güvenilirliğin, yazılan haberin arkasında durabilmekten geçtiğini ifade eden Çağlayan, bugün kaleme aldığı haberlerin yarın da arkasında durabilecek bir anlayışla hareket ettiğini belirtti.

Çağlayan, temel meselesinin herhangi bir kişi veya gruba yakın görünmek olmadığını, gerçeğe yakın durmak olduğunu vurguladı.

Bu yaklaşımını “Benim meselem birilerine yakın görünmek değil; gerçeğe yakın durmak” sözleriyle ifade eden Çağlayan, gazeteciliğin kişisel ilişkilerden bağımsız yürütülmesi gerektiğini belirtti.

“Bir kadın gazetecinin kalemi korkuyla değil, cesaretle yazıyorsa…”

Açıklamasında kadın gazetecilerin meslek hayatında karşılaşabileceği zorluklara da dikkat çeken Yasemin Çağlayan, kadın gazetecilerin sesini kısmaya yönelik girişimlerin ters etki yaratacağını savundu.

Bir kadın gazetecinin özgür ve cesur biçimde yazabilmesinin, gazeteciliğin önemli unsurlarından biri olduğunu ifade eden Çağlayan, hiçbir gücün gerçeklerin kamuoyuna aktarılmasının önüne geçmemesi gerektiğini belirtti.

Çağlayan’ın mesajının merkezinde ise tek bir vurgu öne çıktı: Gazeteciliğin yönünü teklifler, ilişkiler veya beklentiler değil; gerçekler belirlemeli.

Güvercin Postası Haber’den mesleki dayanışma çağrısı

Güvercin Postası Haber adına yapılan açıklamada da haber desteği ve mesleki dayanışma mesajı verildi. Haber kuruluşu, farklı düşüncelere sahip gazetecilerin aynı mesleki değerler etrafında dayanışma gösterebilmesinin önemine dikkat çekti.

“Gerçek neyse, onu yazarız” anlayışının öne çıkarıldığı açıklamada, haber desteğine ve mesleki iş birliklerine açık olunduğu belirtildi.

Meslektaşlar arasında dayanışmanın güçlendirilmesi gerektiği ifade edilirken, farklı bakış açılarına sahip olmanın gazetecilik mesleğinin ortak değerleri etrafında bir araya gelmeye engel olmadığı vurgulandı.

Güvercin Postası Haber, gazetecilerden ve haber kaynaklarından gelen içeriklere destek vermeye, haberlerin kamuoyuna ulaştırılması konusunda dayanışma göstermeye hazır olduklarını belirtti.

“Kalemimiz güçlü, dayanışmamız daim olsun”

Yasemin Çağlayan’ın açıklamaları ve Güvercin Postası Haber’in dayanışma çağrısı birlikte değerlendirildiğinde, mesajın odağında bağımsız gazetecilik, mesleki dayanışma ve gerçeğin peşinden gitme vurgusu bulunuyor.

Çağlayan, farklı kişi ve kurumlarla iş birliğine açık olduklarını ancak bunun gazetecilik çizgisinin belirleyicisi olmayacağını özellikle vurgularken, Güvercin Postası Haber de meslektaşlarla dayanışmanın güçlendirilmesi çağrısında bulundu.

Verilen mesajın özeti ise Çağlayan’ın sözlerinde karşılık buluyor: “Ben taraf değilim; ben gazeteciyim.”

Güvercin Postası Haber’in yaklaşımı da bu anlayışı tamamlayan bir ifadeyle öne çıkıyor: “Gerçek neyse, onu yazarız.”

Yasemin Çağlayan’dan net mesaj: “Kalemimin yönünü teklifler değil, gerçekler belirler” yazısı ilk önce Zirvede Haber üzerinde ortaya çıktı.

Keles Belediye Başkan Adayı İsmail Yeni, Bursa’da gerçekleştirdiği temaslar kapsamında BASAKDER Başkanı Adem Ağlan ile İŞÇİDER Genel Başkanı İsmail Doru’yu dernek merkezinde ziyaret etti. Osmangazi’de gerçekleştirilen buluşmada, bölgenin güncel sorunları ve Türkiye’nin içinde bulunduğu ekonomik ve sosyal koşullar hakkında karşılıklı görüş alışverişinde bulunuldu.

Ziyarette özellikle Keles ve Dağ yöresindeki köylerin sorunları, bölgenin gelişimi, vatandaşların ekonomik sıkıntıları ve farklı toplum kesimlerinin yaşadığı sorunlar gündeme geldi. Görüşmede ayrıca sivil toplum kuruluşları ile yerel siyasetin ortak çalışma alanları ve bölgesel sorunların çözümünde birlikteliğin önemi değerlendirildi.

İsmail Yeni: “Keles İçin Elimizi Her Zaman Taşın Altına Koyduk”

Keles Belediye Başkan Adayı İsmail Yeni, görüşmede yaptığı değerlendirmede Keles ve yöre köyleri için bugüne kadar sorumluluk almaktan kaçınmadıklarını, bundan sonraki süreçte de aynı anlayışla hareket edeceklerini söyledi.

Yeni, Keles’in ve yöre köylerinin ihtiyaçlarının yakından takip edilmesi gerektiğini belirterek, hizmet anlayışlarının yalnızca seçim dönemleriyle sınırlı olmadığını vurguladı.

İsmail Yeni, “Keles için, yöremizin köyleri için elimizi taşın altına her zaman koyduk. Bundan sonra da her şartlarda hizmet aşkımız mevcuttur” diyerek, bölgeye yönelik çalışmalarının kararlılıkla sürdürüleceğini ifade etti.

Yeni’nin açıklamasında Keles’in merkezinin yanı sıra köylerin de hizmetlerden eşit biçimde yararlanmasının önemine dikkat çekildi.

“İşçi, Köylü, Emekli ve Esnaf Zor Durumda”

Görüşmede ülke genelindeki ekonomik sıkıntılar da gündeme geldi.

Keles Belediye Başkan Adayı İsmail Yeni, işçilerin, köylülerin, emeklilerin ve esnafın ekonomik açıdan zor bir dönemden geçtiğini belirterek, toplumun farklı kesimlerinin yaşadığı sıkıntıların görmezden gelinemeyeceğini söyledi.

Yeni, ekonomik sorun yaşayan vatandaşların yanında olmanın yalnızca siyasi bir tercih değil, toplumsal bir sorumluluk olduğunu ifade ederek, “Zorda olanın yanında birlikte mücadele etmek görevimizdir” mesajını verdi.

Özellikle kırsal bölgelerde yaşayan vatandaşların üretim, geçim ve hizmetlere erişim konusunda yaşadığı problemlerin dikkate alınması gerektiğini belirten Yeni, Keles ve çevre köylerin sorunlarının çözümü için mücadele etmeye devam edeceklerini kaydetti.

Adem Ağlan: “Dağ Yöresi Üvey Evlat Muamelesi Gördü”

BASAKDER Başkanı Adem Ağlan ise görüşmede Dağ yöresinin geçmişten bugüne yaşadığı sorunlara dikkat çekti.

Dağ yöresinin uzun yıllar boyunca yeterli ilgiyi görmediğini savunan Ağlan, bölge halkının birlik ve beraberlik konusunda geçmişte yaşadığı eksikliklerin de sorunların çözümünü zorlaştırdığını ifade etti.

Ağlan, “Biz Dağ yöresi her zaman üvey evlat muamelesi gördük. Birlik olamamanın bedelini ödedik” diyerek, bundan sonraki süreçte bölge halkının daha güçlü bir dayanışma içerisinde olması gerektiğini vurguladı.

Dağ yöresinin artık geçmişteki sessizliği sürdürmeyeceğini belirten Ağlan, “Uyuyan Dağlılar uyandı” mesajını verdi.

Ağlan’ın açıklaması, Dağ yöresinde yaşayan vatandaşların siyasi ve sosyal açıdan daha güçlü bir birliktelik oluşturması gerektiği yönündeki çağrı olarak değerlendirildi.

“Bundan Sonrasını Siyasiler İyi Düşünsün”

BASAKDER Başkanı Adem Ağlan, Dağ yöresinin sorunlarının bundan sonraki süreçte daha güçlü biçimde gündeme taşınması gerektiğini belirtti.

Bölge halkının taleplerinin siyasi karar mekanizmaları tarafından dikkate alınmasının önemine işaret eden Ağlan, geçmişte yaşanan sorunların tekrar etmemesi için yöre insanının ortak hareket etmesi gerektiğini söyledi.

Ağlan’ın “Bundan sonrasını siyasiler iyi düşünsün” sözleri ise yaklaşan siyasi süreçte Dağ yöresinin taleplerinin daha güçlü biçimde gündeme getirileceği mesajı olarak öne çıktı.

İsmail Doru: “Birlikten Kuvvet Doğar”

İŞÇİDER Genel Başkanı İsmail Doru da toplantıda yaptığı değerlendirmede, bölgesel ve toplumsal sorunların çözümünde birlikteliğin önemine dikkat çekti.

Doru, farklı kesimlerin ortak hareket etmesinin sorunların çözümü açısından önemli olduğunu belirterek, “Birlikten kuvvet doğar” anlayışıyla hareket edilmesi gerektiğini söyledi.

İşçi, emekli, esnaf, köylü ve toplumun diğer kesimlerinin yaşadığı sorunların birbirinden bağımsız değerlendirilemeyeceğini belirten Doru, ortak mücadele ve dayanışmanın önemini vurguladı.

“Sorunları da Çözüm Yollarını da Biliyoruz”

İŞÇİDER Genel Başkanı İsmail Doru, yalnızca sorunları gündeme getiren değil, aynı zamanda çözüm önerileri geliştiren bir anlayışla hareket ettiklerini belirtti.

Doru, “Sorunları da çözüm yollarını da biliyoruz. Her platformda yetkili mercilere iletiyoruz” diyerek, dernek olarak vatandaşların taleplerini ilgili kurumlara taşımaya devam ettiklerini ifade etti.

Doru, sahadan gelen sorunların yetkili makamlara aktarılmasının yanı sıra çözüm önerilerinin de ortaya konulması gerektiğine dikkat çekti.

“Yönetilen Değil, Yöneten Olmadan Sorunlarımıza Çözüm Olmayacağını Gördük”

İsmail Doru’nun açıklamasında siyasi ve toplumsal katılım vurgusu da dikkat çekti.

Doru, vatandaşların yalnızca alınan kararları takip eden veya kendilerine sunulan hizmetleri bekleyen konumda olmaması gerektiğini savundu. Sorunların kalıcı biçimde çözülebilmesi için toplumun karar alma süreçlerinde daha etkin olması gerektiğini belirtti.

Doru, “Yönetilen değil, yöneten olmadan sorunlarımıza çözüm olmayacağını gördük” ifadelerini kullanarak, vatandaşların kendi bölgelerinin geleceği konusunda daha fazla söz sahibi olması gerektiğini dile getirdi.

“B Planı ve C Planı ile Geliyoruz”

İŞÇİDER Genel Başkanı İsmail Doru, bundan sonraki döneme ilişkin de dikkat çeken bir mesaj verdi.

Doru, mevcut sorunların çözümü konusunda alternatif planlar üzerinde çalıştıklarını belirterek, “B planı, C planı ile geliyoruz” dedi.

Bu sözlerle, önümüzdeki süreçte yalnızca tek bir seçeneğe bağlı kalmadan farklı çözüm yollarının değerlendirileceği mesajı verildi.

Doru, bölgesel ve toplumsal sorunların çözümünde kararlı bir mücadele yürütülmesi gerektiğini vurgularken, sivil toplum kuruluşlarının ve bölge insanının birlikte hareket etmesinin önemini yineledi.

Toplantıda Ortak Payda: Keles ve Dağ Yöresinin Geleceği

Bursa Osmangazi’de gerçekleştirilen görüşmenin ortak paydasını Keles ve Dağ yöresinin geleceği oluşturdu.

Keles Belediye Başkan Adayı İsmail Yeni, BASAKDER Başkanı Adem Ağlan ve İŞÇİDER Genel Başkanı İsmail Doru’nun değerlendirmelerinde farklı başlıklar öne çıksa da, bölgenin sorunlarının çözümünde ortak hareket edilmesi gerektiği konusunda ortak bir yaklaşım ortaya çıktı.

Kırsal bölgelerin ihtiyaçları, köylerin hizmet beklentileri, ekonomik sorunlar ve vatandaşların yaşam koşullarının iyileştirilmesi gibi başlıkların önümüzdeki süreçte daha fazla gündeme taşınması bekleniyor.

Görüşmede ayrıca sivil toplum kuruluşlarının bölge halkının taleplerini siyasi ve idari mercilere ulaştırmadaki rolü de değerlendirildi.

Dağ Yöresi İçin Yeni Bir Dönem Mesajı

Toplantıda yapılan açıklamalar, Dağ yöresinde yaşayan vatandaşların sorunlarının önümüzdeki dönemde daha güçlü biçimde gündeme getirileceği mesajını ortaya koydu.

BASAKDER Başkanı Adem Ağlan’ın birlik çağrısı, İŞÇİDER Genel Başkanı İsmail Doru’nun ortak mücadele vurgusu ve Keles Belediye Başkan Adayı İsmail Yeni’nin hizmet sözü, buluşmanın öne çıkan mesajları arasında yer aldı.

Özellikle “uyuyan Dağlılar uyandı” ifadesi, bölge halkının geçmiş dönemlerde yaşanan sorunlara karşı daha güçlü bir siyasi ve sosyal farkındalık geliştirdiği yönündeki değerlendirmeyi yansıttı.

Ziyaret Teşekkürle Sonlandı

Gerçekleştirilen görüşmenin sonunda İŞÇİDER Genel Başkanı İsmail Doru, Keles Belediye Başkan Adayı İsmail Yeni’ye ve beraberindeki heyete nazik ziyaretleri nedeniyle teşekkür etti.

Bursa Osmangazi’deki dernek merkezinde gerçekleşen buluşmada güncel gelişmeler, Keles ve Dağ yöresinin sorunları, ekonomik koşullar ve bölgesel talepler üzerine karşılıklı fikir alışverişinde bulunuldu.

Toplantıda verilen mesajların ortak noktası ise birlik, dayanışma, ortak akıl ve sorunların çözümü için daha güçlü mücadele oldu.

Keles ve Dağ yöresinin taleplerinin önümüzdeki siyasi süreçte daha fazla gündeme taşınması beklenirken, bölgedeki sivil toplum kuruluşlarının da vatandaşların sorunlarını ilgili makamlara aktarmaya devam edeceği belirtildi.

Keles İçin Birlik Mesajı: İsmail Yeni’den “Her Şartta Hizmet Aşkımız Var” Vurgusu yazısı ilk önce Zirvede Haber üzerinde ortaya çıktı.

Çanakkale Kara Savaşları sırasında hayatını kaybeden İskoç asker John Docherty’nin Gelibolu Yarımadası’nda ölümünün ardından ailesine verilen ”zafer madalyası”, 1 asır sonra Batı Avustralya’daki Quellington yakınlarındaki arazide toprak altında bulundu. Avustralyalı Rhys Hall, dedektörüyle bulduğu madalyayı, Docherty’nin büyük büyük torununa ulaşmasını sağladı.

Batı Avustralya’nın Perth Hills bölgesinde peyzaj işiyle uğraşan Rhys Hall, hobi olarak da dedektörüyle aramalar yapıp, tarihi açıdan ilginç askeri eşyalara ulaşıyor.

Çok sayıda rozet, siper sanatı ürünü ve hatta künye bulan Hall, HİBYA muhabirine yaptığı açıklamada, kişisel koleksiyonu bulunduğunu, ancak bazı buluntuları yerel müzelere bağışladığını, kişisel eşyaları da ailelerine geri ulaştırdığını söyledi.

Hall, dedektörle bulduğu malzemeleri kendisinde tarihe karşı büyük ilgi uyandırdığını, ancak uğraşının bazı kuralları bulunduğunu, koruma altındaki tarihi alanlarda arama yapmanın yasak olduğunu, kendisinin de yalnızca sahiplerinden izin aldığı özel mülklerde araştırma yaptığını aktardı.

Gelibolu Harekatı’nın Birinci Dünya Savaşı sırasında gerçekleştiğini bildiğini belirten Hall, ”Savaşları desteklemiyorum, ancak bunlar tarihin bir parçası olduğu için ilgimi çekiyor. İngiltere ve Avustralya adına Gelibolu’da savaşmış atalarım da var.” bilgisini verdi.

1 asır sonra aileye geri dönen madalya

Rhys Hall, bir gün araştırma yaparken, üzerinde ”Er John Docherty 9097 AIF” yazan madalya bulduğu bilgisini verdi.

Docherty’nin ailesine ulaşmak için çaba gösterdiğini, ancak bunda başarılı olamayınca Geraldton Tarih Derneği’nin başkanına gönderdiği mesajın, olağanüstü bir hikayeyi başlattığına işaret eden Hall, ”Birkaç saat içinde askeri kayıtlar, göçmenlik belgeleri ve aile tarihi araştırmaları sayesinde madalyanın arkasındaki yolculuk yavaş yavaş ortaya çıkmaya başladı.” dedi.

Hall, Docherty’nin hizmet numarasının 9097 olduğunu ve 8. Cameronians (Scottish Rifles) Taburu’nda görev yaptığını, 28 Haziran 1915’te, Gelibolu’da, 34 yaşındayken çatışmada hayatını kaybettiğini, adının Seddülbahir bölgesindeki Helles Anıtı’nda yaşatıldığını bildirdi.

Madalya, Avustralya’ya nasıl geldi?

Rhys Hall, John Docherty’nin ölümünün ardından, geride eşi Catherine ve 4 kızını bıraktığını dile getirdi.

Asıl gizemin, Birinci Dünya Savaşı madalyasının Batı Avustralya’daki Quellington yakınlarında bir tarlaya nasıl gömüldüğü olduğunu dile getiren Hall, şöyle konuştu:

”Sonra önemli bir gelişme yaşandı. Haziran 1947’de Avustralya’nın Fremantle kentine ulaşan ‘Largs Bay’ gemisinin yolcu kayıtları bulundu. Kayıtlara göre John Docherty’nin kızı Mary, çocukları Margaret ve William ile Batı Avustralya’ya göç etmişti. Varış noktaları ise ‘Iron Bark Burgess Siding üzerinden York, Batı Avustralya’ olarak belirtilmişti. Bu bilgi, aileyi madalyayı bulduğum bölgeyle doğrudan ilişkilendiriyordu. Bir anda her şey anlam kazandı. Ailenin Ironbark Çiftliği’nde yaşadığı dönemde madalya kaybolmuş olmalıydı. Daha sonra onlarca yıl boyunca toprağın altında gizli kaldı ve ben metal dedektörüyle araştırma yaparken ortaya çıktı.

Madalya toruna ulaştı

Hall, aile soyağacının takip edilmesinin ardından, Geraldton Tarih Derneği’nin John Docherty’nin büyük büyük torunu Jason McCracken ile iletişime geçmesini sağladığını bildirdi.

Hibya Haber Ajansı

Gelibolu’da ölen askerin madalyası 1 asır sonra ailesine geri döndü yazısı ilk önce Zirvede Haber üzerinde ortaya çıktı.

Mali Müşavir | Bağımsız Denetçi
Selma Çalışır

Türkiye’de büyük bir toplumsal değişim yaşanıyor.

Fakat bu değişimi yalnızca siyaset üzerinden okumak, yaşanan dönüşümün önemli bir bölümünü gözden kaçırmak anlamına geliyor.

Çünkü Türkiye’nin asıl değişimi çoğu zaman Meclis kürsülerinde değil; evlerin içinde, aile sofralarında, gençlerin gelecek planlarında, kadınların çalışma hayatında, apartmanların koridorlarında, düğün salonlarında, boşanma davalarında ve artık telefon ekranlarında ortaya çıkıyor.

Bir başka deyişle Türkiye’de değişen yalnızca siyasi tercihler ya da yaşam tarzları değil.

Hayatın kendisi değişiyor.

İnsanların evlilikten beklentisi değişiyor.

Kadın ve erkeğin aile içindeki rolleri değişiyor.

Çocuk yetiştirme biçimleri değişiyor.

Gençlerin otoriteye bakışı değişiyor.

Komşuluk ilişkileri zayıflıyor.

Akrabalık bağları yeniden tanımlanıyor.

Tüketim alışkanlıkları farklılaşıyor.

İnsanların dinle kurduğu ilişki bile geçmişten farklı bir biçim alıyor.

Ve bütün bunların ortasında Türkiye’nin önündeki asıl soru giderek daha belirgin hale geliyor:

Toplum değişirken biz hâlâ eski toplumsal kalıplarla mı konuşuyoruz?

ESKİ TÜRKİYE’DE İNSANIN HAYATI DAHA KALABALIKTI

Türkiye’nin yakın geçmişine bakıldığında, bireyin hayatını çevreleyen sosyal ağların çok daha güçlü olduğu görülüyor.

Mahalle vardı.

Komşu vardı.

Akraba vardı.

Geniş aile vardı.

Esnaf vardı.

Mahalle bakkalı, kahvesi, camisi, okulu ve sokağı yalnızca fiziksel mekânlar değildi.

Bunlar aynı zamanda sosyal dayanışma alanlarıydı.

Bir evde hastalık olduğunda komşu haberdar olurdu.

Bir cenazede sokak toplanırdı.

Bir düğünde akrabalar yalnızca davetli olarak değil, organizasyonun parçası olarak yer alırdı.

Ekonomik sıkıntı yaşayan bir ailenin yükünü bazen birkaç hane birlikte taşırdı.

Çocuk yalnızca anne ve babanın değil, mahallenin de çocuğuydu.

Bu yapının elbette sorunları vardı.

Mahalle baskısı vardı.

Özel hayata müdahale vardı.

“İnsanlar ne der?” kaygısı vardı.

Kadınların ve gençlerin üzerinde güçlü toplumsal beklentiler vardı.

Ancak bütün bu baskıların yanında bir başka unsur da bulunuyordu:

Dayanışma.

Bugün ise bireyin özgürlüğü arttıkça sosyal bağların bazı alanlarda zayıfladığı görülüyor.

Aynı apartmanda yaşayan insanlar birbirlerinin isimlerini bilmeyebiliyor.

Aynı masada oturan insanlar birbirleriyle konuşmak yerine telefon ekranına bakabiliyor.

Binlerce takipçisi bulunan bir kişinin gerçek hayatta arayabileceği insan sayısı birkaç kişiyle sınırlı kalabiliyor.

Türkiye kalabalıklaşıyor.

Fakat bazı insanlar giderek daha yalnız hissediyor.

Belki de günümüz toplumunun en büyük çelişkilerinden biri burada yatıyor:

İletişim imkânları artarken gerçek bağların azalması.

“EL ÂLEM NE DER?” ORTADAN KALKMADI, SADECE ŞEKİL DEĞİŞTİRDİ

Türkiye’de yıllarca toplumsal davranışları açıklayan en güçlü cümlelerden biri “El âlem ne der?” oldu.

İnsan nasıl giyineceğini düşünürken komşusunu hesaba kattı.

Nasıl evleneceğini düşünürken ailesinin beklentilerine baktı.

Boşanırken çevresinin tepkisinden çekindi.

Çocuğunun davranışlarını bile bazen “insanlar ne düşünür?” sorusuyla değerlendirdi.

Bugün ise aynı toplumsal onay ihtiyacı başka bir biçimde karşımıza çıkıyor.

Artık mahalle yerine sosyal medya var.

Komşu yerine takipçi var.

Sokaktaki itibarın yanında dijital itibar var.

Eskiden “komşular ne der?” sorusu sorulurken bugün “insanlar sosyal medyada ne diyecek?” sorusu sorulabiliyor.

Beğeniler, yorumlar, takipçi sayıları, görüntülenmeler ve dijital görünürlük yeni bir toplumsal ölçüm alanı oluşturuyor.

Dolayısıyla eski mahalle tamamen ortadan kalkmış değil.

Sadece dijitalleşmiş durumda.

İnsan hâlâ başkalarının gözündeki yerini önemsiyor.

Sadece artık başkalarının gözleri milyonlarca kişiye ulaşabiliyor.

GENÇLER NEDEN DAHA GEÇ EVLENİYOR?

Türkiye’de aile ve evlilik tartışmasının en görünür başlıklarından biri gençlerin evlilik yaşı.

TÜİK’in 2025 verilerine göre Türkiye’de 552 bin 237 çift evlendi. Bu sayı 2024’te 569 bin 983’tü. 2025’te kaba evlenme hızı binde 6,43 olarak gerçekleşti. Ortalama ilk evlenme yaşı erkeklerde 28,5, kadınlarda ise 26 oldu. Aynı yıl 193 bin 793 çift boşandı.

Bu rakamlar tek başına “gençler evlenmek istemiyor” sonucunu ortaya koymaz.

Ancak evlilik kararının toplumsal ve ekonomik koşullardan bağımsız düşünülemeyeceğini gösteren daha geniş bir tabloyu gündeme getiriyor.

Çünkü bugün evlilik;

ev bulmak,

düzenli gelir sahibi olmak,

düğün masraflarını karşılamak,

ev eşyası almak,

çocuk sahibi olmayı planlamak,

çocuk bakımını organize etmek

ve iki insanın çalışma hayatını birlikte düzenlemek anlamına geliyor.

Dolayısıyla gençlerin önündeki soru artık yalnızca:

“Kiminle evleneceğim?”

değil.

Aynı zamanda:

“Bu hayatı ekonomik olarak nasıl kuracağım?”

sorusu.

Bu nedenle gençlerin evlilik kararını yalnızca ahlaki veya kültürel değişimle açıklamak yetersiz kalıyor.

Ekonomi, barınma, istihdam, eğitim süresinin uzaması ve bireysel beklentilerin yükselmesi aynı anda devreye giriyor.

EVLİLİK ARTIK “MECBURİ HAYAT AŞAMASI” DEĞİL

Geçmişte Türkiye’de evlilik, hayatın doğal ve neredeyse zorunlu aşamalarından biri olarak görülüyordu.

Okul.

İş.

Evlilik.

Çocuk.

Ev.

Aile.

Bugün bu sıralama değişiyor.

Gençler önce eğitim almak, ardından ekonomik bağımsızlık kazanmak, dünyayı görmek, kariyer oluşturmak ve kendilerini tanımak isteyebiliyor.

Evlilik ise bu hayat planının içine daha sonra yerleşiyor.

Üstelik evlilik artık yalnızca “yuva kurmak” olarak değil, aynı zamanda bir ortak yaşam projesi olarak görülüyor.

Bu durum kadınlar açısından daha da belirgin.

Çünkü kadınların eğitim ve çalışma hayatındaki görünürlüğü arttıkça evlilikten beklentileri de değişiyor.

Kadın artık yalnızca iyi bir eş veya anne olmayı değil;

saygı görmeyi,

ekonomik bağımsızlığını korumayı,

kariyerine devam etmeyi,

ev içindeki sorumluluğun paylaşılmasını

ve kendi kararlarını verebilmeyi de önemsiyor.

Bu değişim yalnızca seküler çevrelerde yaşanmıyor.

Muhafazakâr ailelerin genç kadınlarında da bireyselleşmenin izleri görülüyor.

Dolayısıyla Türkiye’de yaşanan dönüşümü yalnızca “seküler kesimin büyümesi” şeklinde açıklamak eksik kalıyor.

Daha derindeki değişim:

Bireyin güçlenmesi.

KADIN DEĞİŞTİĞİNDE AİLE DE DEĞİŞİYOR

Türkiye’de aile yapısındaki dönüşümün merkezinde kadınların değişen konumu bulunuyor.

Kadınların eğitim düzeyinin yükselmesi, çalışma hayatına katılımı, ekonomik bağımsızlık arayışı ve kendi hayatları üzerinde daha fazla söz sahibi olmak istemesi aile içindeki geleneksel rollerin yeniden tartışılmasına neden oluyor.

Bu dönüşüm erkekler açısından da yeni bir durum ortaya çıkarıyor.

Geleneksel modelde erkekten ekonomik sorumluluğu üstlenmesi, kadından ise ev ve çocuk bakımında daha fazla sorumluluk alması bekleniyordu.

Bugün ise bu model sorgulanıyor.

Kadın “Ben neden bütün ev işlerini üstlenmek zorundayım?” diye soruyor.

Erkek ise “Ailenin bütün ekonomik yükünü neden tek başıma taşımak zorundayım?” diyebiliyor.

Dolayısıyla aile içindeki roller yeniden müzakere ediliyor.

Bu müzakere zaman zaman çatışmaya dönüşüyor.

Ancak sosyolojik açıdan bakıldığında çatışmanın kendisi de değişimin bir göstergesi.

BOŞANMA SAYILARI DA AİLENİN DEĞİŞEN YAPISINI GÖSTERİYOR

TÜİK’in 2025 verilerine göre boşanan çiftlerin sayısı 193 bin 793’e yükseldi. Boşanmaların yüzde 34’ü evliliğin ilk beş yılı içinde gerçekleşirken, yüzde 20,3’ü evliliğin 6-10 yılı içinde gerçekleşti. 2025 yılında boşanma davaları sonucunda 191 bin 371 çocuk velayete verildi.

Bu veriler “aile bitiyor” şeklinde tek cümlelik bir yorum için yeterli değil.

Fakat aile kurumunun değişen beklentilerle karşı karşıya olduğunu gösteriyor.

Çünkü artık insanlar yalnızca evli kalmayı değil, nasıl bir evlilik yaşadıklarını da daha fazla önemsiyor.

Evlilikte iletişim.

Saygı.

Ekonomik paylaşım.

Çocuk bakımının paylaşılması.

Kişisel alan.

Kadının çalışma hayatı.

Erkeğin aile içindeki rolü.

Bütün bunlar geçmişe göre daha fazla konuşuluyor.

DEVLET DE GENÇLERİN EVLİLİK KARARINDAKİ EKONOMİK ENGELLERİ TARTIŞIYOR

Evlilik ve aile konusunun yalnızca kültürel değil, ekonomik bir mesele olduğu artık kamu politikalarının da gündeminde.

Aile ve Gençlik Fonu kapsamında genç çiftlere yönelik faizsiz kredi desteği 2026 yılında artırıldı. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı’nın açıklamasına göre iki tarafın da 18-25 yaş arasında olduğu çiftler için destek 250 bin liraya, 26-29 yaş aralığındaki çiftler için 200 bin liraya çıkarıldı.

Bakanlığın Mayıs 2026 açıklamasında ise Fon kapsamında toplam 151 bin 412 gence kredi desteği sağlandığı ve toplam desteğin 12 milyar 898 milyon liraya ulaştığı bildirildi.

Bu tablo önemli bir gerçeğe işaret ediyor:

Gençlerin aile kurması artık yalnızca özel hayat meselesi olarak görülmüyor; ekonomi, demografi ve sosyal politika konusu olarak da ele alınıyor.

Ancak burada başka bir soru ortaya çıkıyor:

Gençleri evlendirmek mi zorlaşıyor?

Yoksa gençlerin evlilikten beklentileri mi değişiyor?

Belki de ikisi birden.

DİNLE İLİŞKİ DEĞİŞİYOR: İNANÇTAN VAZGEÇMEK İLE OTORİTEDEN UZAKLAŞMAK AYNI ŞEY DEĞİL

Türkiye’de toplumsal dönüşüm konuşulurken en kolay başvurulan kavramlardan biri “sekülerleşme”.

Fakat bu kavramın Türkiye’de ne anlama geldiği konusunda daha dikkatli olmak gerekiyor.

Çünkü bir insanın dinden uzaklaşması ile dinî otoritenin hayatındaki belirleyiciliğini azaltması aynı şey değil.

Bugünün bireyi şöyle düşünebiliyor:

“İnanıyorum ama benim adıma karar verme.”

“Dindarım ama hayat tarzımı kendim belirlemek istiyorum.”

“İbadet ediyorum ama özel hayatım konusunda son kararı ben vermek istiyorum.”

Bu yaklaşım, geleneksel toplum yapısı açısından son derece önemli bir dönüşüm.

Çünkü dinî kimlik artık yalnızca ailenin, mahallenin veya cemaatin verdiği bir kimlik olmaktan çıkıp bireyin kendi vicdanında kurduğu daha kişisel bir ilişkiye dönüşebiliyor.

Tam da burada Türkiye’ye özgü bir sekülerleşme biçiminden söz etmek mümkün.

İnsanlar mutlaka inançlarını terk etmiyor.

Fakat inançlarının hayatlarındaki yerini kendileri belirlemek istiyor.

DİNDARLAŞMA VE SEKÜLERLEŞME AYNI ANDA YAŞANABİLİR Mİ?

Türkiye’nin toplumsal yapısındaki en önemli çelişkilerden biri de burada.

Bir yanda dinî görünürlük artabiliyor.

Diğer yanda bireysel hayat tarzları çeşitlenebiliyor.

Bir insan hem muhafazakâr bir aileden gelebiliyor hem de geleneksel aile otoritesini sorgulayabiliyor.

Hem ibadet edebiliyor hem de kendi yaşam tercihleri konusunda daha bireysel davranabiliyor.

Dolayısıyla Türkiye’yi sadece “dindarlaşıyor” veya “sekülerleşiyor” diye iki kelimeyle açıklamak giderek zorlaşıyor.

Belki de daha doğru kelime:

Bireyselleşme.

TÜRKİYE’NİN YENİ MEYDANI: SOSYAL MEDYA

Türkiye’nin toplumsal dönüşümünü anlamak isteyenler için artık yalnızca televizyon programlarına ve siyasi tartışmalara bakmak yeterli değil.

Sosyal medya da toplumun önemli bir aynasına dönüşmüş durumda.

TÜİK’in 2025 Hanehalkı Bilişim Teknolojileri Kullanım Araştırması’na göre 16-74 yaş grubunda internet kullanım oranı yüzde 90,9’a ulaştı. En fazla kullanılan sosyal medya ve mesajlaşma uygulamaları arasında WhatsApp yüzde 88,6, YouTube yüzde 72,9 ve Instagram yüzde 68,1 oranlarıyla öne çıktı.

Bu rakamlar dijital dünyanın artık toplumun kenarında değil, tam merkezinde olduğunu gösteriyor.

İnsanlar artık yalnızca haber okumuyor.

Evlilik deneyimlerini anlatıyor.

Boşanmalarını tartışıyor.

Ailelerini sorguluyor.

Kadın-erkek ilişkilerini konuşuyor.

Çocuk yetiştirme yöntemlerini tartışıyor.

Dinî konularda fikir yürütüyor.

Kendi yalnızlığını anlatıyor.

Hatta hiç tanımadığı insanlardan destek bulabiliyor.

Bu nedenle sosyal medya artık yalnızca iletişim aracı değil.

Türkiye’nin yeni toplumsal meydanı.

AMA DİJİTAL KALABALIK GERÇEK YALNIZLIĞI ORTADAN KALDIRMIYOR

İşte modern toplumun en büyük paradokslarından biri burada ortaya çıkıyor.

İnsan hiç olmadığı kadar fazla kişiyle iletişim kurabiliyor.

Fakat bu, hiç olmadığı kadar fazla insanla gerçek bir bağ kurduğu anlamına gelmiyor.

Bir mesaj göndermek kolay.

Bir “beğeni” bırakmak kolay.

Bir yorum yapmak kolay.

Fakat bir insanın hastalığında yanında olmak, cenazesinde bulunmak, ekonomik sıkıntısında elinden tutmak, çocuğuna bakmak veya gece yarısı kapısını çalabilmek çok daha farklı bir ilişki biçimi.

Türkiye’nin geleneksel dayanışma kültürü tam da bu nedenle önemliydi.

Bugün ise daha özgürüz.

Ama bazı durumlarda daha yalnızız.

Daha bireyciyiz.

Ama daha kırılganız.

Daha fazla iletişim kuruyoruz.

Ama daha az bağ kurabiliyoruz.

Modernleşmenin paradoksu belki de tam olarak bu:

İnsan kendi hayatının sahibi olurken kendi hayatının yükünü de daha fazla tek başına taşımaya başladı.

TÜKETİM DE YENİ BİR KİMLİK ALANI HALİNE GELDİ

Toplumsal dönüşüm yalnızca aile ve din alanında yaşanmıyor.

Tüketim biçimleri de değişiyor.

Eskiden bir evin, arabanın veya kıyafetin anlamı daha sınırlıyken bugün tüketim, bireyin kendisini ifade etme biçimlerinden biri haline gelebiliyor.

Telefon.

Araba.

Ev dekorasyonu.

Tatil.

Restoran.

Kıyafet.

Kahve.

Spor.

Hatta sağlıklı yaşam biçimleri bile sosyal statünün göstergelerine dönüşebiliyor.

İnsan artık yalnızca “neye sahip olduğunu” değil, “nasıl yaşadığını” da gösteriyor.

Sosyal medya ise bu gösteriyi sürekli görünür hale getiriyor.

Bu durum yeni bir toplumsal baskı da oluşturuyor:

Başarılı görünme baskısı.

Mutlu görünme baskısı.

Zengin görünme baskısı.

İyi evlilik yaşama baskısı.

İyi anne-baba olma baskısı.

İyi tatil yapma baskısı.

Hatta iyi görünme baskısı.

Böylece eski “el âlem ne der?” kültürü, dijital çağda yeni bir biçime kavuşuyor.

ÇOCUKLAR ARTIK SADECE AİLENİN ÇOCUĞU DEĞİL

Toplumdaki dönüşümün en kritik alanlarından biri de çocuk yetiştirme.

Geçmişte çocukların dünyasını ağırlıklı olarak aile, okul, mahalle ve televizyon oluşturuyordu.

Bugün ise çocuğun karşısında bütün dünya var.

Bir akıllı telefon ekranında sınırsız içerik.

Sosyal medya.

Oyunlar.

YouTube.

Yapay zekâ.

Dijital arkadaşlıklar.

İnternet kültürü.

Çocuk artık yalnızca anne-babasından öğrenmiyor.

Anne-baba da çocuğunun gördüğü her şeyi kontrol edemiyor.

Bu durum ebeveynlik kavramını yeniden tanımlıyor.

Anne-baba artık sadece:

“Çocuğuma ne öğreteceğim?”

diye düşünmek zorunda değil.

Aynı zamanda:

“Çocuğumun karşısına çıkacak milyonlarca içerik arasında onu nasıl yönlendireceğim?”

sorusunu da cevaplamak zorunda.

OTORİTE DEĞİŞİYOR

Türkiye’de bir başka sessiz dönüşüm de otorite anlayışında yaşanıyor.

Geçmişte yaş büyük ölçüde otorite demekti.

Büyük konuştuğunda küçük dinlerdi.

Öğretmen söylediğinde öğrenci kabul ederdi.

Baba karar verdiğinde aile uygular, anne ise çoğu zaman bu düzenin taşıyıcısı olurdu.

Bugünün gençleri ise “Neden?” diye soruyor.

Bu basit görünen kelime aslında büyük bir toplumsal dönüşümün göstergesi.

Genç;

“Neden böyle?”

“Neden bunu yapmak zorundayım?”

“Neden benim yerime karar veriliyor?”

diye soruyor.

Bu durum kimi zaman aile açısından “saygısızlık” olarak görülüyor.

Ancak sosyolojik açıdan bakıldığında aynı davranış, bireyin kendi hayatı üzerinde söz sahibi olma isteğinin göstergesi olarak da okunabilir.

DEPREM VE AFETLER BİZE BAŞKA BİR TÜRKİYE’Yİ DE GÖSTERDİ

Türkiye’de toplumsal dayanışmanın tamamen ortadan kalktığını söylemek de mümkün değil.

Özellikle büyük afetler sonrasında ortaya çıkan gönüllülük, yardım kampanyaları ve dayanışma ağları bunun tersini gösteriyor.

Normal zamanda birbirini tanımayan insanlar olağanüstü koşullarda birbirinin hayatına dokunabiliyor.

Bu da Türkiye toplumunda dayanışma kültürünün tamamen kaybolmadığını gösteriyor.

Belki sorun dayanışmanın yok olması değil.

Gündelik hayatın dayanışmayı görünmez hale getirmesi.

Felaket geldiğinde birbirimize koşuyoruz.

Fakat normal günlerde birbirimizin kapısını çalmıyoruz.

Bu da Türkiye’nin önündeki önemli sosyal sorulardan biri.

TÜRKİYE’NİN GENÇ NÜFUSU DA DÖNÜŞÜYOR

TÜİK’in Mayıs 2026’da yayımladığı “İstatistiklerle Gençlik 2025” verilerine göre 15-24 yaş grubundaki genç nüfus 12 milyon 708 bin 348 kişi ve toplam nüfusun yüzde 14,8’i seviyesinde. Aynı yayında genç nüfus oranının uzun vadede düşmesi bekleniyor.

Bu yalnızca demografik bir istatistik değil.

Çünkü gençlerin sayısı ve toplum içindeki ağırlığı;

işgücü piyasasını,

eğitim sistemini,

evlilikleri,

doğurganlığı,

konut ihtiyacını,

emeklilik sistemini

ve sosyal politikaları doğrudan etkiliyor.

Dolayısıyla bugün gençlerin yaşadığı sorunlar aslında Türkiye’nin yarınının sorunları.

Gençlerin evlenememesi yalnızca onların özel meselesi değil.

Gençlerin yalnızlığı yalnızca psikolojik bir mesele değil.

Gençlerin ekonomik bağımsızlık kazanamaması yalnızca bireysel başarısızlık olarak görülemez.

Bütün bunlar toplumsal yapının geleceğini belirliyor.

PEKİ TÜRKİYE NEREYE GİDİYOR?

Türkiye’nin tamamen sekülerleştiğini söylemek de yanlış.

Tamamen muhafazakârlaştığını söylemek de.

Toplum ne tek bir yöne gidiyor ne de eski kategorilerle açıklanabilecek kadar homojen.

Türkiye başka bir şey yaşıyor:

Bireyselleşiyor.

Gençler kendi kararlarını vermek istiyor.

Kadınlar kendi hayatları üzerinde daha fazla söz sahibi olmak istiyor.

Erkekler geleneksel rollerin ekonomik yükünü yeniden tartışıyor.

Dindar insanlar kendi hayatlarının sınırlarını kendileri çizmek istiyor.

Seküler insanlar da aynı şekilde.

Aile biçimleri değişiyor.

Evlilik erteleniyor.

Çocuk sahibi olma kararı yeniden düşünülüyor.

Mahalle kültürü zayıflıyor.

Dijital topluluklar güçleniyor.

Tüketim kimlik oluşturuyor.

Ve birey, tarihte belki hiç olmadığı kadar hayatının merkezine yerleşiyor.

YENİ ÇATIŞMA: ÖZGÜRLÜK MÜ, GELENEK Mİ?

Türkiye’nin önümüzdeki yıllarda karşı karşıya kalacağı en önemli toplumsal tartışmalardan biri belki de burada şekillenecek.

Bir tarafta gelenekler var.

Aile var.

Toplumsal değerler var.

Din var.

Mahalle var.

Diğer tarafta bireysel özgürlük var.

Kişisel tercih var.

Özel hayat var.

Ekonomik bağımsızlık var.

Kendi hayatını kendin belirleme arzusu var.

Bu iki alanın mutlaka birbirinin düşmanı olması gerekmiyor.

Ancak sınırların yeniden çizilmesi gerekiyor.

Çünkü eski toplumun “Ben senin hayatına karışırım, sen de benim hayatıma karışırsın” anlayışı artık daha fazla sorgulanıyor.

Yeni toplum ise başka bir cümle kurmak istiyor:

“Sen nasıl yaşıyorsan yaşa; yeter ki benim hayatımı da bana bırak.”

BELKİ DE TÜRKİYE’DEKİ ASIL SEKÜLERLEŞME TAM OLARAK BU

Türkiye’de sekülerleşmeyi yalnızca insanların dine mesafe koyması üzerinden okumak eksik olabilir.

Çünkü asıl değişim belki de inancın ortadan kalkmasından çok, hayat üzerindeki toplumsal otoritenin zayıflaması.

Bir insan dindar olabilir.

Ama kendi eşini kendisi seçmek isteyebilir.

Bir kadın muhafazakâr olabilir.

Ama çalışmak isteyebilir.

Bir erkek geleneksel değerlere bağlı olabilir.

Ama ev işlerini eşiyle paylaşabilir.

Bir genç ailesine saygı duyabilir.

Ama kendi hayatının kararlarını kendisi vermek isteyebilir.

Bütün bu örneklerin ortak noktası din değil.

Bireyin kendi hayatı üzerinde söz sahibi olma isteği.

Belki Türkiye’nin yaşadığı dönüşümün en önemli tarafı da burada.

İnsanlar artık yalnızca nasıl inanacaklarını değil;

nasıl yaşayacaklarını,

kiminle evleneceklerini,

çocuk sahibi olup olmayacaklarını,

nerede çalışacaklarını,

nasıl giyineceklerini,

hangi hayatı kuracaklarını

daha fazla kendileri belirlemek istiyor.

ASIL SORU: BİRBİRİMİZİN HAYATINA KARIŞMADAN YAŞAYABİLECEK MİYİZ?

Türkiye’nin geleceği belki de “dindar mı olacağız, seküler mi?” sorusundan çok daha farklı bir soruya bağlı.

Farklı hayat tarzlarına sahip insanlarla aynı ülkede nasıl yaşayacağız?

Dindar ile seküler aynı mahallede yaşayabilecek mi?

Geleneksel aile ile bireysel hayat tarzı birbirine düşman olmak zorunda mı?

Kadın kendi kararlarını verirken aile değerleri korunabilir mi?

Genç kendi özgürlüğünü yaşarken aile bağlarını sürdürebilir mi?

Sosyal medya bizi birbirimize daha çok mu yaklaştıracak, yoksa daha büyük dijital mahallelere mi bölecek?

Çocuklarımız teknolojinin içinde büyürken aile ve okul bu yeni dünyaya ayak uydurabilecek mi?

Ve en önemlisi:

Özgürlüğü, başkasının hayatını kontrol etme hakkı olarak değil, kendi hayatını yaşama hakkı olarak görebilecek miyiz?

Türkiye’nin önündeki asıl toplumsal mesele belki de budur.

Çünkü artık eski mahalle yok.

Ama yeni mahalleler var.

Dindar mahalle.

Seküler mahalle.

Siyasi mahalle.

Sosyal medya mahallesi.

Ekonomik mahalle.

Kültürel mahalle.

Herkes kendi mahallesinde konuşuyor.

Herkes kendi mahallesinde haklı.

Herkes diğer mahalleyi anlamaya çalışmak yerine ona cevap veriyor.

Oysa Türkiye’nin ihtiyacı yeni duvarlar değil.

Yeni kapılar.

SONUÇ: TÜRKİYE’NİN EN BÜYÜK DÖNÜŞÜMÜ İNSANIN KENDİ HAYATININ SAHİBİ OLMAK İSTEMESİ

Bugün Türkiye’de yaşanan değişimi tek bir kavramla açıklamak mümkün değil.

Bu yalnızca sekülerleşme değil.

Yalnızca modernleşme değil.

Yalnızca muhafazakârlaşma da değil.

Bu;

ekonomik dönüşümün,

dijitalleşmenin,

kadınların güçlenmesinin,

gençlerin bireyselleşmesinin,

aile yapısındaki değişimin,

şehirleşmenin,

tüketim kültürünün,

sosyal medyanın

ve geleneksel otorite biçimlerinin sorgulanmasının aynı anda yaşandığı büyük bir toplumsal dönüşüm.

Türkiye’de insanlar artık hayatlarının nasıl olması gerektiğini daha fazla kendileri belirlemek istiyor.

Ve belki de Türkiye’deki sekülerleşmenin en dikkat çekici biçimi burada ortaya çıkıyor:

İnsanların mutlaka dinlerini bırakması değil, hayatlarını başkalarının belirlemesine itiraz etmeleri.

Asıl mesele belki de artık kimin daha dindar, kimin daha modern olduğu değil.

Asıl mesele şu:

Birbirimizin hayatına karışmadan, birbirimizin hakkına girmeden, birbirimizi küçümsemeden ve farklılıklarımızı düşmanlığa çevirmeden aynı ülkede yaşayabilecek miyiz?

Çünkü Türkiye’nin geleceğini belirleyecek olan yalnızca siyasi tercihler olmayacak.

Evlerde verilen kararlar,

gençlerin kurduğu veya kurmadığı aileler,

kadınların iş ve yaşam tercihleri,

çocukların nasıl yetiştirildiği,

insanların birbirleriyle kurduğu bağlar

ve bireyin kendi hayatı üzerinde ne kadar söz sahibi olabildiği de Türkiye’nin geleceğini belirleyecek.

Belki de Türkiye’nin gerçek toplumsal dönüşümü tam olarak burada yatıyor:

İnsanın önce kendi hayatının sahibi olması ve başkasının hayatının sahibi olmaya çalışmaması.

Bu gerçekleştiğinde farklılıklarımız bir tehdit olmaktan çıkıp toplumun doğal çeşitliliğine dönüşebilir.

Ve belki o zaman Türkiye, yıllardır tartıştığı “dindar mı, seküler mi?” ikiliğinden çıkarak çok daha önemli bir sorunun cevabını aramaya başlayabilir:

Nasıl bir toplumda, nasıl bir hayatı birlikte yaşayacağız?

TÜRKİYE’DE BİR ŞEYLER DEĞİŞİYOR: DİN DEĞİL, HAYATIN KENDİSİ DEĞİŞİYOR yazısı ilk önce Zirvede Haber üzerinde ortaya çıktı.

Genç yaşına rağmen toplumun her kesimiyle bir araya gelmeye önem veren Çavuş, gerçekleştirdiği ziyaret kapsamında kıymetli büyüklerimizi evinde ziyaret ederek uzun süre sohbet etti. Geçmişe dair hatıraların konuşulduğu ziyarette Çavuş, büyüğümüzün halini ve hatırını sorarak hayır duasını aldı.

Ziyaretin ardından açıklamalarda bulunan Kahtalı iş insanı Mesut Çavuş, büyüklerin toplumdaki önemine dikkat çekerek, “Bizim kültürümüzde büyüklerimizin yeri her zaman başımızın üzerindedir. Onların kapısını çalmak, hatırını sormak ve duasını almak bizim için büyük bir kıymettir.

Geçmişimizin tecrübesini geleceğin gençleriyle buluşturmak hepimizin sorumluluğudur.” dedi.

İş adamı, gençlik çalışmaları, sosyal sorumluluk faaliyetleri ve saha ziyaretleriyle Kahta’da aktif çalışmalarını sürdüren Çavuş’un, toplumun farklı kesimleriyle buluşmaya devam edeceği belirtildi.

“Bir ziyaret, bir tebessüm, bir dua… Bazen insanın bırakabileceği en güzel iz budur.”

KAHTA’LI İŞ İNSANI MESUT ÇAVUŞ’TAN ANLAMLI YAŞLI ZİYARETİ! yazısı ilk önce Zirvede Haber üzerinde ortaya çıktı.

Anaokulu kayıt ücretlerinden LGS’ye, üniversite sınavından iş hayatına uzanan rekabet düzeni yeniden tartışılıyor

Devlet okullarındaki anaokulu kayıtları sırasında velilerden “kayıt ücreti”, “katkı payı” veya “bağış” adı altında talep edildiği ileri sürülen farklı miktarlardaki ödemeler, eğitimde fırsat eşitliği tartışmasını yeniden gündeme taşıdı. Aynı kamu hizmeti için okuldan okula değişen ücret iddiaları, “Devlet okullarında kayıt ücretleri hangi ölçütlere göre belirleniyor?” sorusunu beraberinde getirirken, tartışmanın diğer boyutunda ise çocukların daha küçük yaşlardan itibaren sınav ve rekabet merkezli bir eğitim sisteminin içine çekilmesi bulunuyor.

Türkiye’de eğitim sistemi uzun süredir yalnızca akademik başarı üzerinden değil, fırsat eşitliği, ekonomik koşullar, sınav baskısı ve çocukların psikososyal gelişimi açısından da tartışılıyor.

Son günlerde özellikle devlet okullarındaki anaokulu kayıtları sırasında velilerden talep edildiği belirtilen ücretler, bu tartışmanın yeni başlıklarından biri oldu.

Velilerin gündeme getirdiği iddialara göre bazı devlet okullarında anaokulu kayıtları için 9 bin TL civarında, bazı okullarda 11 bin TL seviyesinde rakamlar konuşulurken, bazı bölgelerde bu miktarların 30 bin TL’ye kadar çıktığı ileri sürülüyor.

Bu iddiaların her okul açısından aynı şekilde geçerli olup olmadığı ve talep edilen ödemelerin hangi hukuki veya idari dayanağa sahip olduğu ayrıca değerlendirilmesi gereken bir konu.

Ancak tartışmanın kendisi bile Türkiye’de eğitim hizmetlerinin finansmanı ve eğitimde fırsat eşitliği açısından önemli soruları gündeme getiriyor.

AYNI DEVLET OKULU, NEDEN FARKLI ÜCRETLER?

Velilerin en fazla yanıt aradığı soruların başında şu geliyor:

Devlet okullarında kayıt ücreti veya bağış adı altında talep edilen ödemeler hangi kriterlere göre belirleniyor?

Eğer eğitim kamusal bir hizmet ise aynı nitelikteki bir hizmet için okuldan okula büyük miktarlarda farklılık oluşmasının gerekçesi nedir?

Bir okulda 9 bin TL, başka bir okulda 11 bin TL, başka bir bölgede 30 bin TL’ye kadar çıktığı iddia edilen rakamlar söz konusuysa, bu farklılıkların hangi ihtiyaçlardan kaynaklandığının kamuoyuna açık biçimde anlatılması gerekiyor.

Çünkü burada yalnızca bir ücret tartışması bulunmuyor.

Asıl mesele, ailenin ekonomik gücünün çocuğun eğitim hayatının başlangıcında belirleyici olup olmadığı sorusudur.

“BAĞIŞ” KELİMESİ SORUNU ÇÖZÜYOR MU?

Eğitim alanında zaman zaman “kayıt ücreti değil, bağış” ifadesinin kullanılması da kamuoyundaki tartışmaları ortadan kaldırmıyor.

Çünkü bir velinin çocuğunu devlet okuluna kaydettirebilmek için ödeme yapmak zorunda olduğunu hissetmesi halinde, ödemenin adının ne olduğu ikinci plana düşüyor.

Gerçekten gönüllü bir bağış ile kayıt işleminin ön şartı gibi algılanan bir ödeme arasında çok önemli bir fark bulunuyor.

Bu nedenle eğitim sisteminde velilerden talep edilen her türlü ödemenin şeffaf, denetlenebilir ve mevzuata uygun olması büyük önem taşıyor.

Aksi halde ekonomik durumu iyi olan aile ile dar gelirli aile arasındaki fark daha okulun ilk basamağında çocuğun önüne çıkabiliyor.

PARASI OLMAYAN ÇOCUK NE OLACAK?

Tartışmanın en çarpıcı boyutlarından biri de burada başlıyor.

Bir ailenin söz konusu ödemeyi karşılayacak ekonomik gücü yoksa ne olacak?

Çocuk okul öncesi eğitimden mahrum kalacak mı?

Aynı mahallede yaşayan iki çocuktan biri ekonomik koşulları nedeniyle okul öncesi eğitime devam ederken, diğer çocuk bir yıl daha evde kalmak zorunda mı olacak?

Bu soruların cevabı yalnızca eğitim politikaları açısından değil, toplumsal adalet açısından da büyük önem taşıyor.

Çünkü okul öncesi eğitim, çocuğun yalnızca harfleri veya sayıları öğrenmeye başladığı bir dönem değil; sosyal iletişim kurduğu, paylaşmayı öğrendiği, oyun yoluyla geliştiği, öğretmen ve akran ilişkileri geliştirdiği kritik bir süreç.

Bu dönemde ekonomik farklılıkların çocukların eğitim hayatına başlangıç noktasını belirlemesi, fırsat eşitliği açısından ciddi biçimde sorgulanmalı.

ASIL MESELE SADECE ANAOKULU ÜCRETİ DEĞİL

Anaokulu kayıt ücretleri tartışması aslında daha büyük bir sorunun kapısını aralıyor:

Türkiye’de çocukları nasıl bir eğitim sistemi bekliyor?

Çocuk okul öncesi eğitimden başlayarak giderek daha fazla sınav, puan, başarı sıralaması ve rekabet kavramıyla karşı karşıya kalıyor.

İlkokul yıllarından itibaren sınavlar, değerlendirmeler ve başarı ölçütleri hayatın bir parçası haline geliyor.

Daha sonra öğrencinin karşısına LGS çıkıyor.

LGS yalnızca bir sınav olmaktan öte, öğrencinin lise eğitimindeki seçeneklerini belirleyen önemli bir eşik olarak görülüyor.

Bu noktadan sonra çocukların eğitim hayatında “başarı” kavramı giderek daha fazla puanlar ve sıralamalar üzerinden tanımlanmaya başlanıyor.

SINIF ARKADAŞI NE ZAMAN RAKİBE DÖNÜŞÜYOR?

Burada eğitim sisteminin üzerinde düşünülmesi gereken başka bir boyutu ortaya çıkıyor.

Çocuk, aynı sınıfta birlikte oyun oynadığı, birlikte güldüğü ve birlikte büyüdüğü arkadaşını bir süre sonra sınav sisteminin içinde rakip olarak görmeye başlayabiliyor.

Elbette her çocuk için durum böyle değildir.

Ancak yoğun rekabet ortamının çocukların düşünce dünyasını etkileyebileceği de göz ardı edilmemeli.

Bir öğrencinin başarısı diğer öğrencinin başarısızlığı üzerinden tanımlanmaya başladığında, eğitim anlayışının kendisi sorgulanmayı hak ediyor.

“Ben daha yüksek puan alırsam başarılıyım.”

“Ben daha iyi okula gidersem kazandım.”

“Diğer öğrenciler geride kalırsa benim sıralamam yükselir.”

Bu düşünce biçiminin çocukların sosyal ilişkilerini nasıl etkilediği üzerinde daha fazla durulması gerekiyor.

REKABET LİSEDE BİTMİYOR

LGS sonrasında rekabet ortadan kalkmıyor.

Tam tersine daha da büyüyor.

Lise yıllarının ardından üniversite sınavı geliyor.

Bu kez öğrenciler daha büyük bir sıralama yarışının içine giriyor.

Binlerce, hatta milyonlarca öğrencinin aynı anda değerlendirmeye tabi tutulduğu bir sistemde başarı çoğu zaman bir başkasından daha yüksek puan almakla ölçülüyor.

Böylece çocukluk yıllarında başlayan yarış, gençlik döneminde daha yoğun bir hale geliyor.

SINAVDAN İŞ HAYATINA UZANAN YARIŞ

Peki bu rekabet anlayışı üniversite sınavıyla sona mı eriyor?

Hayır.

Bu kez genç insan iş hayatına giriyor.

İş yerinde terfi, maaş, makam ve kariyer yarışları başlıyor.

Bu noktada da kişinin başarısı zaman zaman başkasının başarısızlığı üzerinden değerlendirilebiliyor.

“Ben müdür olacaksam onun müdür olmaması gerekiyor.”

“Ben terfi edeceksem başkasının önüne geçmeliyim.”

“Bir başkası işten çıkarılırsa benim pozisyonum güçlenir.”

Elbette çalışma hayatındaki her insanın böyle düşündüğünü söylemek mümkün değil.

Ancak çocukluk döneminden itibaren sürekli sıralama ve rekabet üzerine kurulan bir sistemin, bireyin başarı ve başarısızlık kavramlarını nasıl şekillendirdiği üzerinde düşünmek gerekiyor.

EĞİTİM Mİ, SÜREKLİ YARIŞ MI?

İşte bütün tartışmanın merkezindeki soru belki de burada ortaya çıkıyor:

Hayatı sınavlara, puanlara, derecelere ve sıralamalara indirgemek gerçekten eğitim midir?

Yoksa eğitim sistemi, çocuğu hayatı anlamaya hazırlamak yerine onu sürekli yarışan bir sistemin parçası haline mi getiriyor?

Eğitimin amacı yalnızca daha yüksek puan alan bireyler yetiştirmek olabilir mi?

Çocuklara matematik, fen, tarih veya yabancı dil öğretmek elbette son derece önemli.

Ancak eğitimin bununla sınırlı olmadığı da açık.

Çocukların empati kurabilmesi, dayanışmayı öğrenmesi, farklılıklara saygı göstermesi, birlikte çalışabilmesi, sorgulayabilmesi, yaratıcı düşünebilmesi ve toplumsal sorumluluk geliştirebilmesi de eğitimin temel amaçları arasında olmalı.

“BAŞARI” KAVRAMINI YENİDEN TANIMLAMAK GEREKİYOR

Bugün eğitim sisteminde başarı çoğu zaman bir puan üzerinden ölçülüyor.

Oysa bir çocuğun başarısı yalnızca sınav sonucundan ibaret değil.

Bir çocuk arkadaşına yardım ediyorsa,

bir başka çocuk yaşadığı sorunu çözmek için yaratıcı bir yöntem geliştiriyorsa,

bir öğrenci çevresine karşı duyarlı davranıyorsa,

bir başka öğrenci başarısız olduğunda arkadaşının yanında durabiliyorsa,

bunların da eğitim açısından değer taşıması gerekmiyor mu?

Eğitim yalnızca “kim daha yüksek puan aldı?” sorusuna cevap arayan bir sistem olmamalı.

Aynı zamanda “kim daha iyi bir insan olmayı öğrendi?” sorusunu da sormalı.

IVAN ILLICH’İN YILLAR ÖNCE YAPTIĞI ELEŞTİRİ BUGÜN DE TARTIŞILIYOR

Eğitim kurumlarının birey üzerindeki etkisini sorgulayan düşünürlerden Ivan Illich, modern eğitim sisteminin kurumsallaşmasına yönelik eleştirileriyle biliniyor.

İllich’in eğitim üzerine düşünceleri bugün de eğitim sistemlerinin yapısı, zorunlu eğitim, okul merkezli öğrenme ve bireyin kendi öğrenme süreci üzerindeki kontrolü açısından tartışılmaya devam ediyor.

Bu bağlamda şu yaklaşım özellikle düşündürücü:

“Eğitim, kurumların tekelinden çıkarılıp hayatın ve yeteneklerin özgür alanına teslim edilmelidir.”

Bu düşünce, bugünkü eğitim sistemine ilişkin bütün tartışmaların cevabı olmayabilir.

Ancak çocukların yalnızca sınav sonuçlarıyla değerlendirilip değerlendirilemeyeceği sorusunu yeniden gündeme getirmesi açısından önem taşıyor.

EĞİTİMDE FIRSAT EŞİTLİĞİ SADECE SINAV GÜNÜ SAĞLANAMAZ

Bugün eğitimde fırsat eşitliği denildiğinde çoğu zaman sınav günü herkesin aynı sorularla karşılaşması anlaşılabiliyor.

Oysa gerçek fırsat eşitliği çok daha erken başlıyor.

Çocuğun okul öncesi eğitime erişebilmesi,

ailesinin ekonomik durumunun eğitim fırsatlarını belirlememesi,

nitelikli öğretmene ulaşabilmesi,

okulunun fiziksel koşullarının yeterli olması,

eğitim materyallerine erişebilmesi,

sosyal ve kültürel faaliyetlere katılabilmesi…

Bütün bunlar eğitimde fırsat eşitliğinin parçaları.

Dolayısıyla anaokulu kayıtlarında ortaya çıktığı ileri sürülen ücret farklılıkları da bu büyük tablonun bir parçası olarak değerlendirilmek zorunda.

ÇOCUKLARIN EĞİTİM HAKKI AİLENİN CEBİNE BAĞLANMAMALI

Eğitim, ekonomik gücü olan ailelerin satın alabildiği bir ayrıcalık değil; çocukların temel haklarından biri olarak ele alınmalı.

Devlet okullarında eğitim alan bir çocuğun ailesinin ekonomik durumunun, onun eğitim hayatının başlangıcını veya kalitesini belirlemesi kabul edilmemeli.

Aynı şekilde eğitim sisteminin başarısı da yalnızca sınavlarda alınan puanlarla ölçülmemeli.

Çünkü iyi bir eğitim sistemi yalnızca başarılı öğrenciler değil, birbirinin başarısından rahatsız olmayan, dayanışmayı bilen, farklılıklara saygı gösteren, düşünen ve sorgulayan bireyler yetiştirebilen sistemdir.

Anaokulu kayıt ücretleri üzerinden başlayan tartışmanın aslında çok daha büyük bir soruyu gündeme getirmesinin nedeni de tam olarak budur:

Biz çocuklarımızı hayata mı hazırlıyoruz, yoksa onları hayat boyu sürecek bir yarışa mı hazırlıyoruz?

Belki de artık eğitim politikalarını değerlendirirken yalnızca “Kaç öğrenci sınavı kazandı?” sorusunu değil;

“Nasıl insanlar yetiştiriyoruz?”

sorusunu da sormanın zamanı gelmiştir.

DEVLET OKULUNDA “KAYIT ÜCRETİ” TARTIŞMASI: EĞİTİMDE FIRSAT EŞİTLİĞİ Mİ, PARASI OLANIN AVANTAJI MI? yazısı ilk önce Zirvede Haber üzerinde ortaya çıktı.

Anne, 6. çocuğunu dünyaya getirmiş. Evet, yanlış duymadınız. Yeni doğan bebek sayısının her geçen gün düştüğü bugünlerde bir anne 6. çocuğunu dünyaya getirmiş. Maşallah.

Anneye göre, hastanedeyken topuk kanı konusunda ret beyanında bulunmuş. Hastane durumu Adana İl Sağlık Müdürlüğü’ne bildirmiş. İddiaya göre, anne daha hastanedeyken telefonlar başlamış ve topuk kanı konusunda baskı yapılmış.

Lohusalık sancıları içinde bu telefon trafiğinden kurtulmak isteyen anne, hastaneden çıktıktan 5 gün sonra Aile Sağlığı Merkezi’nde topuk kanını verdirmiş. Yaklaşık bir hafta sonra yeniden aranmış. Bu kez, “Evinize geleceğiz, ikinci topuk kanını vereceksiniz.” denilmiş. Anneye göre bunun SMA taraması için olduğu söylenmiş.

Anne, “Eve gelin.” demiş. Eve gelen görevlilere, “Zaten sağlık ocağında topuk kanı verdik. Gerekli incelemeyi oradan yapabilirsiniz.” diye cevap vermiş. Ancak iddiasına göre, “İkinci topuk kanı ayrı.” denilerek mahkeme süreciyle ilgili uyarılarda bulunulmuş.

Burada akla şu soru geliyor: Bebek doğar doğmaz, daha annesini emmeden bazı hastalıklar için topuk kanı alındığı söyleniyor. Daha sonra bebek emdikten sonra ikinci topuk kanının SMA için istendiği ifade ediliyor. Peki sağlık ocağında verilen topuk kanı, taraması yapılan hastalıklar için neden yeterli görülmüyor?

Asıl dikkat çeken ise, lohusalık dönemindeki bir annenin daha bebeğinin kokusunu doya doya alamadan baskı ve mahkeme tehdidiyle karşı karşıya kaldığını öne sürmesi.

Bir de küçük (!) bir önerimiz var adana il sağlık müdürüne :
Madem bu kadar acele ediliyor, o zaman bebek daha anne karnına düştüğü gün aileyi mahkemeye verin de doğar doğmaz vakit kaybetmemiş olursunuz!

Yeni doğan bebek sayısının hızla düştüğü bir dönemde, 6. çocuğunu dünyaya getiren bir anneye teşekkür edilmesi beklenirken, annenin anlattığına göre karşılaştığı muamele bunun tam tersi olmuş.

Kamuoyunun merak ettiği soru ise şu: Özellikle Adana’da bu uygulamaların bu kadar sert yürütülmesinin sebebi nedir?

Adanalı Anneye Madalya Yerine Tehdit! yazısı ilk önce Zirvede Haber üzerinde ortaya çıktı.

Avukat Mehmet Mert Sezgen, son dönemde “hukuk bürosu”, “uzlaşma dosyası” ve “yasa dışı bahis” gibi ifadeler kullanılarak gönderilen dolandırıcılık mesajlarında artış yaşandığını belirterek, vatandaşların bu tür mesajlara itibar etmemesi gerektiğini söyledi. Sezgen, resmi kurumların hiçbir zaman kişisel IBAN’a ödeme talep etmeyeceğini vurguladı.

Sezgen, dolandırıcıların milyonlarca telefon numarasına toplu mesaj gönderdiğini, farklı dönemlerde ise farklı senaryolar kullanarak aynı kişilere yeniden ulaşmaya çalıştığını ifade etti.

Dolandırıcılık mesajlarında genellikle bağlantıya tıklanmasının istenmediğini belirten Sezgen, asıl amacın vatandaşın mesajda yer alan telefon numarasını araması olduğunu kaydetti.

Sezgen, “Dosyanızın son günü”, “Uzlaşma dosyanız”, “Hakkınızda soruşturma başlatıldı” ya da “Mağdur olmamak için acilen iletişime geçin” gibi ifadelerle kişilerin paniğe sevk edildiğini belirterek, “Buradaki temel amaç, kişiyi korkutarak düşünmeden telefon açmaya yöneltmek.” dedi.

Telefonu arayan kişilere dosyanın kapanması veya işlem yapılmaması için para ödemeleri gerektiğinin söylendiğini aktaran Sezgen, kendisine gelen mesajda da “İşlemleriniz için gerekli evraklarınız büromuza yönlendirilmiştir, iletişim için arayınız.” ifadesinin yer aldığını söyledi.

“Hukuk ibaresinin kullanılması araştırılmalı”

“Hukuk” ibaresi bulunan SMS başlıklarının normal şartlarda yalnızca gerçek hukuk bürolarına ait belgelerle alınabildiğini ifade eden Sezgen, buna rağmen dolandırıcıların bu sistemi nasıl kullandığının araştırılması gerektiğini dile getirdi.

Sezgen, “Dolandırıcıların bu sistemi nasıl kullandığı, sahte belgelerle mi işlem yaptığı, yoksa bazı aracı kurumlarla bağlantılı biçimde mi hareket ettiği mutlaka araştırılmalıdır.” ifadelerini kullandı.

Konunun savcılıklar ve ilgili kamu kurumları tarafından incelenmesi gerektiğini belirten Sezgen, kendisinin de yetkili mercilere başvuruda bulunduğunu söyledi.

Dolandırıcılarla yaptığı görüşmeleri anlattı

Dolandırıcılık yöntemlerini ortaya çıkarmak amacıyla zaman zaman bu kişileri aradığını belirten Sezgen, görüşmelerde kendisini mağdur gibi tanıttığını anlattı.

Avukat Mehmet Mert Sezgen, “Kendimi genç, korkmuş ve hiçbir şey bilmeyen bir mağdur gibi gösteriyorum. Bu yaklaşım dolandırıcının özgüvenini artırıyor. Daha rahat konuşuyor ve kullandığı yöntemleri açıkça anlatıyor.” dedi.

Dolandırıcıların hemen her görüşmede benzer bir senaryo kullandığını aktaran Sezgen, telefonda vatandaşlara yasa dışı bahis oynadıklarının tespit edildiği, IP adresleri üzerinden kimliklerinin belirlendiği ve haklarında işlem başlatıldığı yönünde ifadeler kullanıldığını söyledi.

Bu yöntemlerde özellikle yasa dışı bahis iddialarının tercih edildiğini belirten Avukat Sezgen, bazı durumlarda ise çocukların yer aldığı cinsel içerikli görüntüler izlendiğine ilişkin asılsız suçlamalarla çok daha ağır bir korku oluşturulmaya çalışıldığını ifade etti.

“Devlet kişisel IBAN’a para istemez”

Dolandırıcıların daha sonra dosyanın kapatılması için ödeme yapılmasını istediğini söyleyen Sezgen, vatandaşların en önemli uyarı işaretlerinden birinin kişisel banka hesabına para gönderilmesi talebi olduğunu vurguladı.

Sezgen, “Devlet, vergi, ceza veya herhangi bir resmî borcu rastgele bir şahsın IBAN’ı üzerinden tahsil etmez. Bir kamu kurumu adına kişisel banka hesabına para gönderilmesi isteniyorsa bu çok güçlü bir dolandırıcılık işaretidir.” dedi.

Görüşmeler sırasında dolandırıcıların sık sık İstanbul Anadolu Adliyesi’ni işaret ettiğini de aktaran Sezgen, bu durumun dikkat çekici olduğunu belirterek, adliye çevresinde olası bağlantıların araştırılmasının faydalı olacağını söyledi.

“Organize yapılarla karşı karşıyayız”

Bu dolandırıcılıkların bireysel kişiler tarafından gerçekleştirildiğini düşünmenin doğru olmadığını ifade eden Sezgen, çağrı merkezleri kuran, çok sayıda telefon hattı kullanan organize yapılarla karşı karşıya olunduğunu söyledi.

Sezgen, “Karşımızda organize, teknik altyapısı bulunan ve geniş bir insan kaynağıyla çalışan yapılar var.” ifadelerini kullandı.

Bu yapıların arkasında telekomünikasyon hizmeti sunma yetkisine sahip paravan şirketlerin bulunabileceğini düşündüğünü belirten Avukat Sezgen,Sezgen, ilerleyen süreçte yalnızca çağrı merkezlerine değil, bu yapılara teknik altyapı sağlayan şirketlere yönelik de operasyonlar yapılabileceğini öngördüğünü dile getirdi.

Hibya Haber Ajansı

Avukat Sezgen: Sahte hukuk mesajları organize dolandırıcılık ağlarının parçası yazısı ilk önce Zirvede Haber üzerinde ortaya çıktı.

Kırgızistan’da Duygusal ve Anlamlı Tören

Türk dünyasının önemli merkezlerinden biri olan Kırgızistan’da gerçekleştirilen törende, Türkiye ile Türk cumhuriyetleri arasındaki kültürel, ekonomik ve gönül bağlarının güçlendirilmesine katkı sunan isimler bir araya geldi. Programa katılan çok sayıda davetlinin huzurunda gerçekleştirilen ödül takdiminde, gazeteci İsmail Türk’e mesleki çalışmaları, Türk dünyasına yönelik duyarlılığı ve kamuoyunu doğru bilgilendirme konusundaki katkıları dolayısıyla anlamlı bir ödül verildi.

Ödülü, Romanya–Türkiye Ticaret ve Sanayi Odası Başkanı Dr. Tamer Atalay ile Kırgızistan’ın önde gelen yatırımcı iş insanlarından Yusuf Uğur’un takdim etmesi törene ayrı bir anlam kattı. Türkiye ile Türk dünyası arasında ekonomik, kültürel ve sosyal ilişkilerin geliştirilmesi adına uzun yıllardır çalışmalar yürüten iki ismin elinden ödül almak, İsmail Türk açısından da özel bir anlam taşıdı.

“Ata Yurdumuz Kırgızistan’da Bu Ödülü Almak Benim İçin Büyük Bir Onur”

Ödül töreninin ardından açıklamalarda bulunan YENİÇAĞ yazarı İsmail Türk, Kırgızistan’ın kendisi için yalnızca bir ülke değil, aynı zamanda Türk milletinin ortak tarihi ve kültürel mirasının önemli bir parçası olduğunu belirtti.

“Ata yurdumuz olarak gördüğümüz Kırgızistan’da böylesine anlamlı bir ödüle layık görülmek benim için tarif edilemez bir mutluluk ve gurur kaynağıdır.” diyen Türk, ödülün manevi değerinin kendisi açısından son derece yüksek olduğunu ifade etti.

“Bu Ödül Sorumluluğumu Daha da Artırdı”

Gazeteci İsmail Türk, ödülün yalnızca bir başarı göstergesi olmadığını, aynı zamanda daha büyük sorumluluklar yüklediğini belirterek şu ifadeleri kullandı:

“Bu kıymetli ödülü, Romanya–Türkiye Ticaret ve Sanayi Odası Başkanı Sayın Dr. Tamer Atalay ile Kırgızistan’ın önemli yatırımcı iş insanlarından Sayın Yusuf Uğur’un elinden almak benim için ayrı bir gurur vesilesi oldu. Türkiye ile Türk dünyası arasındaki dostluk ve gönül köprülerinin güçlenmesine katkı sunan böylesine değerli isimlerin takdiri, taşıdığım sorumluluğu daha da artırmıştır.”

Türk, gazetecilik mesleğini yalnızca haber üretmek olarak görmediğini, aynı zamanda Türkiye ile Türk dünyası arasındaki ortak tarih, kültür ve kardeşlik bağlarının güçlendirilmesine katkı sunmayı da önemli bir görev olarak değerlendirdiğini dile getirdi.

“Bu Onuru Şahsım Adına Değil, Türk Milleti Adına Kabul Ediyorum”

Konuşmasında en dikkat çeken mesajlarından birini ödülün anlamına ilişkin veren İsmail Türk, bu takdirin yalnızca kendisine ait olmadığını vurguladı.

Türk, açıklamasında şu ifadeleri kullandı:

“Bu anlamlı ödülü şahsımdan ziyade; ömrünü Türk milletine, Türk dünyasına ve doğru haberciliğe adamış tüm dava arkadaşlarımız adına kabul ediyorum.”

Bu sözleri salonda bulunan davetliler tarafından uzun süre alkışlanırken, Türk’ün birlik, kardeşlik ve ortak değerler vurgusu törene damga vuran mesajlar arasında yer aldı.

Doğru Habercilik ve Türk Dünyasına Vefa Mesajı

Gazetecilik mesleğinin doğruluk, tarafsızlık ve kamu yararı ilkeleri üzerine inşa edilmesi gerektiğini ifade eden İsmail Türk, Türk dünyasının ortak meselelerinin uluslararası kamuoyuna doğru şekilde aktarılmasının büyük önem taşıdığını söyledi.

Türk, ödülün kendisi için sadece kişisel bir başarı değil; doğru habercilik anlayışının, milli değerlere bağlı gazeteciliğin ve Türk dünyasıyla kurulan gönül bağlarının takdir edilmesi anlamına geldiğini belirtti.

Teşekkür Mesajı

Program sonunda teşekkür konuşması yapan İsmail Türk, başta ödülü takdim eden Romanya–Türkiye Ticaret ve Sanayi Odası Başkanı Dr. Tamer Atalay ile Kırgızistanlı yatırımcı iş insanı Yusuf Uğur olmak üzere, kendisini bu anlamlı ödüle layık gören tüm kişi ve kurumlara teşekkür etti.

Türk, konuşmasını şu ifadelerle tamamladı:

“Başta Sayın Dr. Tamer Atalay ve Sayın Yusuf Uğur olmak üzere, bu anlamlı ödüle layık gören herkese gönülden teşekkür ediyorum. Rabbim bizleri milletimize, devletimize ve Türk dünyasına hizmet yolundan ayırmasın.”

Türk Dünyası Vurgusu Öne Çıktı

Kırgızistan’da düzenlenen ödül töreni, yalnızca bir gazetecinin mesleki başarısının takdir edilmesi değil; aynı zamanda Türkiye ile Türk dünyası arasındaki kardeşlik, dayanışma ve ortak gelecek anlayışının da güçlü bir simgesi olarak değerlendirildi. YENİÇAĞ yazarı gazeteci İsmail Türk’e verilen ödül, doğru haberciliğin, milli değerlere bağlı gazetecilik anlayışının ve Türk dünyasına yönelik gönül köprülerini güçlendirme çabasının uluslararası düzeyde karşılık bulduğunu bir kez daha ortaya koydu.

“Bu Onuru Türk Milleti ve Türk Dünyası Adına Kabul Ediyorum” yazısı ilk önce Zirvede Haber üzerinde ortaya çıktı.