Bizler Adem as. soyundan süreçle anne ve babamızdan dünyaya geldik.

Bir imtihan vesilesiyle.

Karşılaştığımız olaylar karşısında verdiğimiz kararlar neticesiyle imtihanda başarılı ya da başarısız sayılacağız.

Hayatımız boyunca bir mücadele tırnaklarımızla kazıyarak elde ettiklerimiz olur. Ebedi kalacakmışcasına çalışırız. Bugün sizlerle kırk yıllık hayat  tüketilen bir anıyı paylaşacağım.
Girişimci bir arkadaşım geçenlerde satılığa çıkartılmış bir tesise gider ve tesisteki işine yarayacak makineleri satın almak ister, firma sahibi blok halinde satış yapılacağını söyler, muhabbet koyulaştıkça geçmiş zamana bir yolculuk yapılır.
Satıcı kırk yıl önce bir arkadaşı ile ortak kurdukları firmayı anlatmaya başlar. Kauçuk sektöründe kırk yıl verilen mücadele başarılı olmuş, özellikli bir takım makinelere ve tesise sahip olmuşlar. İki ortağın ikişer adet çocukları olmuş, yurt dışında en güzel okullarda eğitim almaları sağlanmış. Gel zaman git zaman evlatlar yetişmiş, iş güç sahibi olacak konuma gelmişler.
Kırk yıllık ortaklar çocuklarıyla bir araya gelmiş ve ‘artık bu işletmeyi sizin işletmenizi istiyoruz,’ demişler.
Çocukları almış oldukları eğitim ile büro tipi çalışma taraftarıymış. Kauçuk tozunda kokusunda çalışmayı ^hiç düşünmemişler. Babalarına sanki söz birliği yapmışcasına ‘biz daha farklı düşünüyoruz, almış olduğumuz eğitim ile hayatımızı kazanmak istiyoruz’ demişler.
Çocuklarından birisi mesela Bursa’nın başına bela edilen ABD sermayesi cargil’in üst düzey yönetiminde bulunuyormuş.
İki ortak, ertesi gün işyerine gelmişler, yaptıkları toplantılar ile çalışanların sosyal haklarını ödemişler. Çalıştıkları firmalara ‘biz bu güne kadar olan siparişlerinizden başka üretim yapmayacağız, başınızın çaresine bakın’ dedikten sonra tesisi satılığa çıkarmaya karar vermişler.Arkadaşımız ‘peki niçin profesyönel bir ekibe yönetimi bırakıp işinize devam etmediniz’ deyince, onu da düşündük fakat kararımız bu şekilde oldu demişler. Kırk yıl sonra ‘fakat, ama, lakin, keşke …’ düşünmeden başlanılan noktaya geri gelinmiş.
Kırk yıl boyunca yaşanan acı-tatlı anılarla dolu verilen mücadele sonrasında sıfır noktasına geri dönmek nasıl oluyor onu yaşamışlar.

Adeta!
Kırk yıl sonra elde kocaman bir sıfır.

Verilen mücadele niçin olmalı acaba?

Dünyalık elde etmek için mi?

Sektöründe en saygın firmalardan birisi olabilmek için mi?

İşini en güzel  yapmak için mi?

Kırk yıl sonra elinde kocaman bir sıfır kalması için mi?

Elbette bunu kimse istemez!

Mücadele nesillerimize insanlarımıza faydalı olmak adına olabilir miydi!, Elbette sanayicilerimiz daha büyük işler yapmak için çabalayacak duracak. Gerçek yaratılış gayemizi unutmadan olması daha uygun değil mi!
Yani hiç ölmeyecek gibi dünya ile meşgul olunurken yarın ölecekmiş gibi ahireti düşünebilmek en güzeli olmaz mı?

DİP NOT!

Bir süredir ekonomimiz sözde Mehmet Şimşek ajandasıyla yol alıyor. Bakıyorum da Mehmet Şimşek yeni bir son model Mercedes araç almış. Yakında atına biner ve toz olur geriye ise açlık sefalet faiz ve borç sarmalı kalır…

 

İnternet bir hafta olmasa!

Bir hafta sosyal mecralara giremeseniz.

Akıllı tabir edilen cep telefonunuz elinizden alınsa.

Hoş internet yoksa alınırsa alınsın der insan…
Bursa’nın önemli bir mağaza müdürü arkadaşım bir cep telefonu markasının 10’u çıktığı zaman anlatmıştı.

İki delikanlı mağazaya gelmişler. Son model cep telefonunu almak için, dışarıda sıra var tabii ki.

Sıra bu gençlere gelmiş.

Ödemeyi yapmışlar.

Telefonu alıp mağazadan çıkışta yürüyüşleri değişmiş.

Ayakları yere basmadan yürüyorlarmış adeta!Toplum olarak bizler çocuklar gibi olduk!
Oynadığımız oyuncağın kırılmadık yeri kalmamasına rağmen vazgeçemez olduk.

Telefon misali!

Kazağımız, hırkamız, ayakkabımız, mobilyamız çürüse bile evin bir köşesinde, deposunda, bodrumunda saklar olduk.

Tabi kimimiz.

Bir de!
Aracımız varsa kimseyle paylaşamaz olduk.

Eskiden yolculuk yaparken çok kez yolda insanlar alınıp aynı güzergâhta birlikte yolculuk yapılırdı. Köye giderken tarlada çalışan yorgun köylüleri arabası olan aracına alır, köye birlikte giderdiler. Artık aracımızı park ederken bile kimseyi düşünmez duruma geldik. Ben rahat olayım kim halt ederse etsin!

Bir de uydulu televizyonlar köylere girdi. Yöresel lisanlarımızı da kaybettik. Akşam birlikte demli çay sohbetleri böylece bitti. Şehirde zaten yıllar önce bitmişti.
Köy dedik ya evlerinden de bahsedelim. Evler bahçeli ve bir bire mesafeli bir yerleşimle yapılırdı. Herkes yakınındakileri gözetler kollardı. Evinin dumanı çıkmıyorsa evde kimse yok manasına gelirdi. Şayet evdeyse ‘komşumun dumanı neden çıkmaz’ der gider hali hatırını sorardı.

Bir proje ile köyler boşaldı.

Üretim yok edildi.

Şehirler asgari ücretliyle doldu taştı.

İnsanlar şehirlere göç ettirildi. Şehirde evler köydekilere ters, birbirine çok yakındı. Köylümüz ilk bakışta sevindi sanırım. Köyde evler birbirinden uzak iken sıkı komşuluklar vardı. Şehirde evlerin yakınlığı daha sıkı komşuluk olacağı imajını uyandırmış olabilir.
Bir süre sonra göç eden insanımız şehrin tüm gerçekleriyle karşı karşıya kalıyordu.
Ne kapısını çalan, ne yolda selam veren vardı buralarda.
Şehirde insanlar geçim derdinde en yakın komşusunu bile tanıyamayan, dip dibe oturduğu halde ne cenazesinden, ne de düğününden bi haber hayat sürüyorlar.  Hatta dip dibe olduğundan öksürmesini bile duyuyorlarken hal böyleydi.
Erkeğiyle bayanıyla sabah erken saatlerde çocuklarını kreş servislerine bindirip koşa koşa kendi servisine yetişmeye çalışanlar oldular. Sonra yaşlandıklarında üç beş yaşlarında kreşe gönderilen yavrular büyüklerini huzurevlerine bırakır oldular.
Evler mesafeliyken insancıl sosyal hayata sahip idik, sanki diğer odada oturur gibi aynı binada sıkış tepiş bir sokak insan bir binada otururken sosyalleşmeyi internet ve el telefonlarıyla odadan odaya yapıyor olduk.
Kısacık mesafelerde bile özel araçlar ile ulaşmaya başladık. Toplu taşıma araçlarını kullananlar sürekli azaldı. Bu iş toplumun sosyal ekonomik durumunun mükemmel olmasıyla alakalı da değil. Üretmeyen tüketen toplum olduk. On yıl, yirmi yıl borçlanmayı marifet sayar olduk. Yürüyüp sağlıklı olma derdimiz de kalmadı.
Ne eskimizden vazgeçen  ne de son modelden geri kalan olamadık. Sürekli “komşum almış biz de alalım,” ile ömür geçirir olduk.

Buna rağmen haberlerde duyuyoruz. Evlerden kamyon kamyon çöp çıkıyor.
Daha vahimi insanlar evlerinde ölüyorlar günler geçiyor kokuşmaya başlayan ceset kokusuyla komşusunun ölümünü öğreniyor insanlar.

Karton kahramanlar bize dayatılmış.

Her zerresi şanla şerefle ilmik ilmik işlenmiş tarihimiz, bir o kadar da değer biçilemez rol model kahramanlarımız.

Bizden alınmış, bize geri verilsin.

Verilmezse biz sahiplenelim bizim olanı.

Özlüyorum dostlar, bizi biz yapan değerlerimiz nerede kaldı acaba.

Yeniden kavuşalım.

Bir birimize selam vererek başlayalım.

 

Hani bir şarkı var.

‘Beraber yürüdük biz bu yollarda, beraber ıslandık yağan yağmurda….’

Aslında.
Şarkılarla, türkülerle,  pek işim olmuyor şimdilerde.

Önceden radyo programcılığı yaptığımız gençlik yıllarımızda daha içli-dışlıydım.
Bu şarkıyı slow parça olarak beğenen dinleyicilerimiz vardı.

Ara-kere istek yapırlırdı. Biz de play tuşuna basardık.

Günümüzde reis veya uzun adam denilen Recep Tayyip Erdoğan bu şarkıyı tekrar ülkemizin diline doladı.
Biz MGV’de yöneticiyken uzun adam da İstanbul’un belediye başkanıydı. O yıllara dayanır paralel Fetoş ile yollarda beraber yürümesi. Neredeyse her hafta ya bir açılışta ya bir konferansta Fetoş ile bir resim verirlerdi. Belediyenin imkanları da Fetoş’a hizmet etmekteydi. Kömür bunlara bir örnek. Zira yakalanan kaçak kömürler MGV’ye gönderilecek diye beklerken bir de bakmışsın Fetoş’un yurtlarına verilmiş.

İşte olayın iç yüzü. Bursa MGV’de yöneticiydim. Üniversite kız öğrenci yurdumuzda kışın yaklaşmasıyla ısınma ihtiyacı gündeme gelmişti. Bir kardeşimiz ‘İstanbul Belediyesi bizim her gün kaçak kömür yakalanıyor, Tayyip’i arayalım bize bir kamyon kömür göndersin bu seneyi böyle geçirebiliriz’ demişti. İstanbul ile yapılan görüşmede ‘biz kömürleri hoca efendinin (Fetoş’un) yurtlarına veriyoruz’ cevabı ile sarsılmıştık. Kömürleri istemeye hakkımız olduğunu düşünüyorduk. Çünkü belediye kazanıldığında dağ gibi çöp yığınlarını temizlemek için Bursa’dan bizler de gitmiştik. Ancak bir çöp poşetine dahi eli değmemiş Fetoş bizden değerliymiş.
Daha çok örnek verilebilir, bu örnekler var, ama reisi kandırdı denilen Fetoş’tan, bir örnek yeterli.

O yıllarda Fetoş ile el ele kol kola yürüdüler. Sonunda Fetoş’u ‘FETÖ’ diyerek terörist ilan ettiler. Şimdi de 50 Bin kişinin katilleri teröristlerle yol yürümeye başladılar. Bebek katilini muhatap almaya başladılar. Birini bırakıp diğerine sarıldılar tabiri tam da yerine oturuyor. Elbette bu durum şehitlerimizin gazilerimizin hepimizin kanına dokunuyor.
Neyse devam edelim, gel zaman git zaman Refah Partisi’nin prenslerinden bütün taban tarafından değer verilen reis, uzun adam, bir şiir okur ve mahkum edilir. Yer olarak Edirne seçilmiştir. Türkiye’nin her yerinden akın akın ziyaretçileri olur Refah tabanından.
Hapisten çıkınca O ise kendisine teveccüh eden Refah tabanının aksine bir şarkıcının evinde ardından da Güniz sokakta oturan şapkasıyla ünlü Süleyman babanın yanında alır soluğu. Refah tabanı ise Erbakan’ın yanına gitmemesine bir anlam verememişti, olacak olaylardan bi haber gelişmeleri takipteydiler.
Hiç de Milli Görüşçü gibi hareket etmemektedir aslında, lakin Kasımpaşalı olması boyunun uzun olması Talat Paşa gibi konuşurken kendini dinletir olması, bir bildiği vardır diye düşünülmesine neden olmuştu.
Aldığı cezadan dolayı muhtar bile olamayacakken gelinen nokta ne kadar enteresan değil mi?
AK Parti ile yollarda beraber yürüdükleri tarafından sırasıyla aldatıldığını bir bir açıklaması kadar enteresan.

Bakar mısınız hapishane öncesi ve sonrası farklılık ‘NEDEN’ kaynaklanıyor!
Zatları Milli Görüş tabanı tarafından “YUSUF MEDRESESİNDE” diye bilinip de ziyaret üstüne ziyarete gittikleri uzun adamın oda arkadaşının Edirne’de trafik kazasından hüküm giymiş! ABD’li bir Albay olduğunu bilmeleri halinde acaba aynı düşüncede olacaklar mıydı?
Acaba uzun adam Recep Tayyip Erdoğan, Edirne’de ABD’li albay  tarafından kendilerine ve siyonizme hizmet ettirilmek amacıyla eğitilmiş olabilir miydi? Baktığımızda iktidarı süresince bölgemizde ABD ve israilin her istediği gerçekleşti.
Ne ilginç değil mi! Bir papazı bile elinde tutamıyorken ABD’li bir albay trafik kazasından Türkiye’de bir yıl boyunca hapishanede yatıyor! Papaz için ortalığı yıkan ABD, hapiste tutulan albayı için gıkını çıkarmıyor!

Hapishanede eğitilenlere bir iki örnek daha verebiliriz. Hapse girerken faklı eğitimden sonra farklı davranışlar sergilediler. Bir tanesi Adnan Oktar, Diğer örneğimiz. Cübbeli. Koğuş arkadaşı haham idi. İçeride birlikte kaldılar. Düşünsenize, ABD’li bir albayı hapse tıkıyoruz ABD’nin hahamı paketliyoruz israilin gıkları çıkmıyor.

Şimdi hapse tıkılanlar da eğitiliyor olabilir diye insanın aklına geliyor doğrusu.

Biz de bu olup bitenleri yiyoruz.

Geçen yaklaşık 25 yıla baktığımızda ister istemez bazı sorular geliyor akıllara.

Neden seni BOP(BİP) eş başkanı yaptılar? Neden üstün cesaret ödülü ile ödüllendirdiler? Neden Gazi meclisimizde israilin katilini konuşturdunuz ve ayakta alkışladınız? Neden Akdamar kilisenini açtınız? Neden papayı 1700 yıl sonra ülkemize soktunuz. Neden şehitlerimizin ardı arkası kesilmiyor? Neden kızlarımız sokaklarda göbeği açık geziyorlar? Neden PKK’yı meşrulaştırmak için canla başla çalışıyorsunuz. Neden “İSTİHBARAT PAYLAŞIM ANLAŞMASINI” imzaladınız? Neden şehit kanıyla sulanmış topraklarımızı yabancılara satışa çıkardınız?
Merhum Ferdi Tayfur’un şarkısında dediği gibi “NEDEN!” İle başlayan necip milletimize cevabını vermek zorunda olduğunuz bir çok sorumuz var.

‘Bize bu soruları kimse soramaz’ diyemezsiniz.

Hz. Ömer ‘yanlış yaptığımda beni kılıçlarınızla uyarınız’ diyorken biz bu soruları sana/size sorarız. Ahirette sıkıntı çekmeyin diye bu soruları sana/size soruyoruz. Dost acı söyler onun için bu soruları ve daha fazlasını sana/size sorarız!

Mesut Yılmaz ‘İmam Hatip Okullarını kapatmak siyasi hayatıma mal olsa da yapacağım’ dediydi. Korkarım bu yaptıklarınız da senin ve sizin ahiret hayatınızı kaybetmeye kadar gidiyor.

Yaptıklarınızın hepsi seni ve sizi uçuruma götürüyor. Hem de ‘ Seir, Hutame, Lezza, Sekar, Cahim, Haviye Cehennem’ uçurumuna!
Kandırıldık demekle bu işten dünyada da ahirette de kurtulamazsınız. 
Hocası kandırmış, iş adamı kandırmış, açılım yaptıkları kandırmış, velhasıl “yollarda beraber yürüdükleri” kandırmış.
Erbakan hocamız haklıymış sizlere çoluk-çocuk derken.

Çocuk musunuz kandırılıyorsunuz, ya da kimi kandırıyorsunuz! Neden!

Acaba sen mi/siz mi necip milletimizi kandırıyorsunuz?

Ortada aşikar bir kandırma var!
Unutmayın dostlar; “Bizi aldatan bizden değildir.”(Hadis)

 

Emanetine sahip çıkamadık!

Senin ajandana uygun hareket edilmiyor ey Hz. Ömer!

Selahaddin gibi, Sultan 2.Abdülhamit gibi, Necmettin Erbakan
gibi!

Ne yazık ki!

Sahiplenemedik Peygamber Efendimizin Allah’a en yakın olmak için geldiği O kutsal beldeyi.
Yukarıda saydığım isimler siyonist yapılanmanın yeryüzündeki en büyük düşmanlarının isimleridir.
Daha önceki bir yazımızda bahsetmiştik.
Fazla detaya dalmadan şöyle özetleyebilirim:
Yeryüzünün ve insanlığın en büyük düşmanları siyonistler, yeryüzündeki en büyük düşmanları olarak Hz. Muhammed SAV, Selahaddin Eyyubi, Sultan 2. Abdülhamit Han ve Prof. Dr. Necmettin Erbakan olarak belirlemişler.
Peygamber Efendimiz kendilerinden gelmediği için reddetmekte ısrarcılar ve Hayber acıları var. Selahaddin Eyyubi Müslüman grupları bir araya toplayıp İslam Birliği’ni kurup, ordu oluşturmuş Kudüs’ü fethetmiş ve İslam Ekonomisini hayata geçirmiş. 

2. Abdülhamit Han fethedilmiş Filistin toprakları siyonist yapı tarafından kendisinden parayla satın alınmak istendiğinde ve kendisine rüşvet teklif edildiğinde, öyle bir uğurlamış ki siyonistleri ‘yüz yıl’ bu düşüncenin yanına yaklaşamamışlar. Filistin topraklarını kendi parasıyla satın alıp vakfetmiş bir sultan. Tevafuk o ki siyonistlerin planlarını erteledikleri yüz yıl sonra ise Necmettin Erbakan başbakan oldu. Filistinlilere bırakın zulmetmeyi, siyonistler korkularından bir plastik mermi bile sıkamadılar. Erbakan Filistin’e Türk Askerini Barış Gücü olarak yerleştirmişti.
Ne yazık ki biz ne adalet timsali Hz. Ömer, ne mazlumların dostu Komutan Selahaddin, ne cennet mekan Sultan Abdülhamit ne de Mücahit Erbakan olabildik.
Cuma namazını kılarken düşündüm. Aksa’da cuma kılabilecek mi acaba kardeşlerimiz, hal böyleyken kabul olacak mı bizim kıldığımız cuma namazı acaba?
Sonra tekrar düşündüm. İslam inancında bireylerin hesaba çekilecekleri ve yöneticilerin hesaba çekileceği konular farklı.
Ancak yöneticilerini bireyler belirliyorlar. Böylelikle ‘kişi nasılsa yöneticisi de öyle’ oluyor. Ahirette de yöneticileriyle birlikte hesaba çekiliyor insanlar.

Dikkat etmek lazım. Biz yöneticilerimizi seçerken seçtiklerimiz ağlansınlar, sızlasınlar, şikayet etsinler diye seçen bir toplum olamayız.

Milletini dünyada ve ahirette sıkıntıya düşürecek yöneticiler seçemeyiz.

Şöyle ki!

Sahadaki futbolcunun tezahürat yapmasına gerek var mıdır? Sahaya çıkmış futbolcu oyunculuğun gereğini yapar.

Taraftar taraftarlığını bilecek oyuncu oyunculuğunu.

Biz işi ettiğimiz duayla bırakacak değil, gereğini de yapacak, yüzyıllarca kendisine dua edilen necip bir milletiz. Geçmişimiz ecdadımızın fiili icraatlarıyla dolu.

Bize ne oldu böyle!

Millet olarak neredeyse DNA’larına kadar ayrıştırıldık.

Caddede sokakta bir birimizden selamı dahi kıskanır olduk.

Bir duvarın tuğlaları gibi kenetlenemiyoruz.
Bir vücudun uzuvları gibi olamıyoruz.

Dişimiz ağrıdığında dilimizin umurunda bile olmuyor.
Çok yiyip, çok uyuyup, az çalışıyoruz.

Çok konuşup, parmağımızı kımıldatmıyoruz.

Başını bir gayeye adamış kahraman yoksulu bir toplum olmuşuz maalesef.

Dille dua edince işimiz bitti sanmayın.

Zulme karşı üç yüz metre yürüyerek mazlumun yarasına merhem olunmuyor.

Hele bu organizasyonları fiili icraat yapması gereken iktidar ve iktidar destekçileri yapmıyor mu!

Buna şaşırıyorum.

Zalimin karşısına dikilmeden ne iktidarın, ne de iktidarı destekleyenlerin görevi ifa edilmiş olamaz.

Ayrıca!
Yorulduğumuzda koşmuyoruz. Kardeşimiz için yaşamak yirmi dört saatimizde yok.

İnançlı kadroların iktidara gelme istekleri de değişti.
Seçilenler ya işadamı olma, ya da işadamlarının çantacısı olma derdinde. Helal haram çerçevesine dikkat edilmeden cukkayı doldurma derdinde.

Milletin dişi ağrıyormuş, başı ağrıyormuş, onların yirmi dört saatlerinde yer bulmuyor.

Seçmen ise ‘dur bakalım-devlet aklı-böyükler bilir’ gibi cümleler kurup adeta sakız çiğniyor.

İktidar kimsenin anlayamayacağı cümlelerle ömrünü uzatma gayretinde.

Seçmenden bu güne kadar, ‘yapacaklar ama cumhurbaşkanı engel, yapacaklar ama ordu engel’şarkılarını dinledik durduk.
Futbol federasyonundan, ordudaki onbaşıya kadar, en tepedeki adama dek değişmeyen/değiştirmedikleri kaldı mı?

Yirmi küsür yıl geçti, hadi ama!..

Olmadı olmuyor, yapılmadı yapılamıyor.

Ekonomi.

Eğitim.

Ahlak ve Maneviyat.

İç siyaset.

Dış Politika.

ADALET.

…

Hangisi Hz. Ömer’in ajandasına uygun sizce!

15 Temmuz’da!
Tankın önüne yatıp cesaretini gösteren, ‘söz konusu vatansa gerisi teferruat’ düşüncesinde olan seçmenimiz:

Artık!
UYANIP-SİLKELENİP-KENDİNİZE GELİNİZ…

 

Yaşadık o günleri!

Ekonomiden sorumlusu bakan televizyonda konuşurken ekranda döviz ha bire artıp duruyordu!
İş dünyası bu durumdan oldukça rahatsızlık duyuyor.

Durum iktidarın pansuman tedbirlere başvurmasını gerektiriyor.

Peki!

Döviz bozdurmak ne derece çaredir.

Aslında…
Pansuman tedbirlerin çağı bitti.

Yani kısacası deniz bitti.
Sorun dün-bugün-yarından ibaret değil elbette.

İktidarın seçmeni ‘biz reise güveniyoruz, hangi bakan ne açıklama yaparsa yapsın reis bize güven veriyor’ diyor.

İyi de yirmi küsür yıldır CHP’mi ülkeyi yönetiyor?
Yaşanan sorunlar, yıllardır aralıksız dış mihraklı ekonomik dayatmaları ülke politikası yapan hükümetten kaynaklanmıyor mu?.

Yani bu gün yaşanan sorunlar dün üretilen çözümlerden ibaret denilebilir.
Nasıl mı?
İthalata bağımlı bir ülkeyiz maalesef, ithal ederken kimse TL kabul etmiyor, dolar/euro gibi rezerv para birimleri ile ödeme yapmak zorundasınız. Döviz bulmak için borç almayıp,üretim yaparak ihraç ederek para kazanacaksın. Eeee  İhracat yapmak için de yüzde seksenden fazla ithalat yapmak zorundasın. Vakti zamanında ABD merkez bankası FED’in parasal genişleme politikası son hız devam ederken elimize avucumuzdakini üretime yatırmak yerine beton çimento, inşaat sektörüne harcadığımız için bugün hala yol, havalimanı, köprü gibi şeylere milyarlar dökülüyor.

Hizmet yapılmasın mı yapılsın elbet.

Ekonomide iktidarın karnesinden aldıklarımızı paylaşıyorum.

Ey iktidar işte ekonomi karnen.
Devletin dış borcunu yaklaşık 400 milyar dolar artırdınız, kamunun iç borcu da 400 milyar lira yükselmiş durumda.

Yirmi yılda faize ödenen rakam ise 2024 yıl sonunda 563 milyar dolar oldu.

Bu ne demek? 563 milyar ödeme yapıp, 375 milyar dolar yeni borç yapılmış. Borç 2002’de 6.6 milyar lira iken, 2024 yılında faiz ödemeleri 1 trilyon 98 milyar liraya gelmiş. Saniyede faize 670 dolar öder olmuşuz. Türkiye’nin borcu 20 yılda ne kadar artmış, sayısalcı bir arkadaşım hesaplayı-versin.

Ancak emekli, asgari ücret ile memur maaşlarında durum  vahim. Devlet ve millet olarak toplamda borç yükümüz 1 Trilyon doların üzerine çıkmış. Dış güçlerin bizi borca esir etme planı bütün hızıyla yürüyor. 

Bu artışın tek sorumlusu da yirmi yılı aşan politikalarıyla Akparti iktidarı değil midir! Hangi bakan değişirse değişsin ekonomi politikası değişmedi.

Diğer değişmeyen ve sorumlu olan Recep Tayyip Erdoğan değil midir?
Bu kimin planıysa plan yıllardır uygulanırken, uygulayan hükümet ve Recep Tayyip Erdoğan önlem almalıydı. Halkımız da Erbakan’ın talebelerinden bu beklenti içerisinde. Milletimizin de bu en doğal hakkı. İktidarlar, babasının parasını kullanmıyor, milletimizin hakkı olan bütçeyi yönetirler.

Söze gelince ‘Erbakan Hocanın talebeleriyiz’ diyorsunuz!

Erbakan size böyle mi öğretti?

Para lazım mal mülk sat vergi çıkari para bas borç al mı dedi!

Gelişmelere bakınız Erbakan’ın talebelerinin yapmayacakları şeyler yapılmış ve yapılmaya devam ediliyor.

Bir dönem devletin elindekiler yok pahasına satıldı, peşkeş çekildi de diyenler var, para basarak iş götürülmek istendi. Dövizden sürekli gol yendiği için taktik değişti.

Para lazım borç al, yeni vergi çıkara dönüldü. Trafik cezalarından medet eder olundu.

Bu taktiklerle bütün yük milletin sırtına yüklendi.
Dışarıdan borç bulmak için en sonunda Varlık Fonu devreye sokuldu. Varlık fonu oluşumu, Erbakan hocamızın ifadesiyle ‘babadan, deden kalma antika eşyalarımızı borca karşı ipotek verme’ dönemidir. Eskiden borç almak için devletin garantisi yetiyordu, şimdi hazinenin garantisi de yetmiyor. Tefeciler, ‘Bana somut elle tutulacak, ipotek edilecek mal getirin’ diyor. Türk Petrolleri, Eti Madeni, THY’yi, Çay-Kur’u ipotek gösterip borç almak demektir varlık fonu. Borcu ödeyemezsek bu varlıklar elimizden gidecek demektir. 

Allah vermesin ne olacak daha sonra?
Tarih tekerrürden ibarettir, tarihsel planı Sevr’i tekrar önümüze getirmek istiyorlar.
Diyecekler ki; ‘Borcu ödeyecek haliniz kalmadı toprak verin!’ Osmanlı’nın çöküşünde de bunlar yaşanmıştı. Kapitülasyonlar, Duyun-u Umumiye. ‘Borç kağıt üzerinde 1 Trilyonu geçsin ne olacak ki, borç yiğidin kamçısıdır, 50 senedir her zaman borç vardı.’ İyi de bu borç kağıt üzerinde durduğu gibi durmuyor ki!

Bir saniyede 670 dolar faiz ödeniyor.

Neredeyse Türkiye Edirne’den Kars’a arsanız olsa yeniden her ilçeye sanayi bölgesi ve ilaveten tüm binaları imar edip kurarsınız.

Faize ödenene bir de şöyle bakalım.

TÜBİTAK’a ayrılan bütçenin 36 katı, karayollarına ayrılanın 5 misli. ‘Yol yaptım, havalimanı yaptım, hızlı tren, MARMARAY, köprüler yaptım’ diyeceksin.  Hepsinin maliyeti ne kadar, 180 milyar dolar. Hem de yaptığınız bir hastaneye harcadığınız parayla 17 hastane, Osmangazi Köprüsüne harcanan ile 15 köprü yapılacak gibi icraat yapıyorsunuz.

Peki!

Siz millete ne kadara mal oldunuz? 

Diğer taraftan.
Bursamız’da Merinos fabrikası yok edildi, Merinos park yapıldı. Erzurum Şeker buhar oldu, Şeker park yapıldı. SEKA Kağıt ortadan kaldırıldı, SEKA park oldu. Bu mu sizin ekonomik kalkınma anlayışınız?

Sattıklarınızın parası nerede, ne yaptınız paraları.
Borçlar kat be kat artarken varlık fonuna aktarılanlar dışında her şey satıldı. Yok pahasına harac-mezat devletin malları buharlaştı. TÜPRAŞ, PETKİM, Türk-Telekom, daha niceleri…
‘Biz Osmangazi köprüsünü yaptık yüz yıldır böyle bir şey yapılmadı. Bu kadar da üzerimize gelmeyin canım?’ Dediğinizi duyar gibiyim.
Evet güzel bir çalışma.  Yüz yıldır yapılamayan bu hizmetin maliyeti ne kadar?
 1 Milyar dolar.  Peki bir yılda faize ne kadar ödediniz? Bir yılda faize ödediğimiz parayla 15 tane Osmangazi köprüsü yapmanız gerekiyor. Siz 20 yılda yaptığınız bir köprüyü günde 20 kez anlatıyorsunuz? Azıcıkta bir köprüyü 15 köprü maliyetine yaptığınızdan da bahsetseniz. 

Ve yaptığınızı söylerken de değil yüz yılda, bin yılda yapılmamış borçtan hiç bahsetmiyorsunuz!
Sonra bize deniyor ki gözünüze dizinize dursun,’Cebine 180 milyar dolar koymadım mı?’ Babanın parasından mı verdin! Evet koydun amma sonra ne yaptın? Giderken arka cebimden her saniyede 670 dolar aldın. Olan Türkiye’nin milletimizin milyar dolarlarına oldu. 

Yani siz bu ülkeye kaç milyar dolara mal oldunuz onu söyleyin milletimize.
Saman almak için döviz kullanırsak yediğimizin çekirdeği bile Çin’den dolar verip alırsak, üretmezsek daha döviz düşecek diye çoook bekleriz.
Bankaların kredi vermediği tefecilerin kucağına düşmüş esnaf misaline bu ülkeyi 20 yılda siz düşürdünüz.

Yeni bütçe hazırlıyorsunuz. Teklif  meclise sunuldu.

Her yeri delik deşik kevgir olmuş bir bütçeyi içiniz kaldırıyor mu?

Bütçe, milletin sırtına daha ne yükleyelim düşüncesiyle yapılmaz.

Gittiğiniz yol, yol mudur! 

Sizin tekrar Milli Ekonomiyi denk bütçeyi havuz sistemini devreye sokmanız gerekmektedir. 3 Kağıt ekonomisinden reel ekonomiye geçmelisiniz. Ayrıca dip not olsun tüyo vereyim İncirlik’in de içinde olduğu 28 ABD üssünü ekonomik koz olarak değerlendirebilirsiniz.
Ülke ekonomimizi eğitimi adaleti ahlak ve maneviyatı iyileştirme düşüncesi sizde hasıl olursa ilaç belli. 

Recep Tayyip Erdoğan önce cumhurbaşkanı olarak siz; akabinde tüm Akparti kadroları olarak, Milli Görüş Gömleği’ni tekrar giyeceksiniz.

Ben sizin hasmınız değilim, ülkemizin bireyleri olan sizlerin dünya ve ahiret hayırlısını isteyenlerdenim.
Ne sizin için, ne de ülkemiz için başka bir çıkış yolu görünmüyor.

 

Eselamu Aleyküm Sadıklar!

Esselamu Aleyküm Mücahitler!

Esselamu Aleyküm Kahramanlar!

Esselamu Aleyküm Samimiler!

Esselamu Aleyküm Bu davanın Delileri!

Esselamu Aleyküm Serdengeçtiler!…

Yazımıza Fatih Erbakan’ın 4 Mart 2017 yılında İstanbul’da, Necmettin Erbakan Hocamızı Anma ve Anlama Programı açılışındaki konuşmasının başlangıcı ile giriş yaptık.

Ben deniz de o programa katılmıştım. Necmettin Erbakan Vakfı Mütevelli Heyeti Başkanı Fatih Erbakan böyle bir selamlama ile başlayınca, salondaki insanların yanaklarından süzülen sevinç gözyaşlarına şahit olmuştum.

Genel başkan Erbakan’ın bu konuşması ve bir dizi gözlemlerim neticesinde ben deniz de ‘Çakıl Taşları’ yazımı kaleme almıştım. Milletimizin Fatih Erbakan’ın omuzlarına büyük bir yük yüklediğinin altını çizmiş, milletimizin mutlak surette Erbakan’ın yanında saf tutmalarına değinmiştim.

( https://www.erajans.com.tr/cakil-taslari/ )

Özlem duyulan liderin konuşmasıydı bu sözler.

Kavgalardan ırak.

Kucaklayıcı.

Bağrına basıcı.

Samimi söylemler.

***

Her platformda çivisi çıkmış bir Türkiye’nin ‘yeniden’ bir Erbakan’a ihtiyacı vardı.

Milli Görüşçülerin de ‘Mücahit Erbakan’ sloganı atmaya!

Çok uzun sürmeden Erbakan Vakfı Hareketi bir siyasi kimlik ile Türkiye siyasetinde yerini aldı.

23 Kasım 2018’de Yeniden Refah Partisi kuruldu. Lider tabi ki Erbakan’dı.

Tam ismiyle Muhammed Ali Fatih Erbakan.

Yanlışa yanlış, doğruya doğru diyerek, siyasete nezaket ve zarafet katarak yola çıkıldı.

Milli Görüş siyasi tarihinde böylece ikinci Kırk yıl ve ikinci Erbakan dönemi başlamış oldu.

Fatih Erbakan az zamanda büyük başarılara imza attı. Azimle gayretle Erbakan liderliğinde çalışılarak kısa sürede Yeniden Refah Partisi Türkiye’nin üçüncü büyük partisi unvanını elde etti.

Fatih Erbakan da TBMM’de İstanbul Milletvekili olarak yer aldı.

Yeniden Refah Partisi genel başkanı Fatih Erbakan’a öncelikle merhum Necmettin Erbakan hocamızın evladı olarak saygı duyuldu.

Fatih Erbakan, seçmenle, medyayla, diğer siyasilerle, kiminle bir araya geldiyse insanlarda büyük hayranlıklar oluşturdu.

Kısa cümlelerle ciltler dolusu kitabı özetleyebilen bir özelliği var Fatih Erbakan’ın.

Belki de ‘siyasi lider olmak’ Fatih Erbakan için çok kolay oldu.

Belli ki şartlar böyleydi, bunu gerektirdi. Fatih Erbakan merhum Necmettin Erbakan Hocamızın cenaze konuşmasında büyük bir lider olacağının sinyalini vermişti aslında.

Erbakan her ne kadar Milli Görüş seçmenine hitap etse de, bir kitle partisi olma yolunda Yeniden Refah Partisi’ni hızla büyütüyordu. Seçim zamanı ramazan ayı olmasına rağmen günde dört miting ile seçmenle bir araya gelebilmek her babayiğidin işi değil.

Yeniden Refah Partisi ilk girdiği genel seçimde meclise giren, ilk yerel seçimlerde yaklaşık yetmiş kadar belediye kazanan bir siyasi parti oldu.

Yeniden Refah Partisi’nin üye sayısı bakımından Türkiye’nin üçüncü partisi konumunda olması bu başarının en açık delilidir.

***

Bünye sürekli büyüyünce kulislerde de Yeniden Refah Partisi’ne katılımlardan sıkça bahsediliyor.

Takdir edersiniz ki ses getirici katılımlar ilk çıkışlarda, lansman toplantılarında, büyük kongrelerde ve seçim atmosferinde oluyor.

Yeniden Refah Partisi’nin büyük kongresi yaklaştıkça bir takım söylemler yükseliyor.

Genel Başkan Fatih Erbakan il başkanları toplantısında büyük kongrenin Kasım ayı içerisinde salonun müsaitlik durumuna göre üçüncü veya dördüncü haftası yapılacağını açıkladı.

Türkiye siyasi tarihinin 60 Bin kişiyle en büyük katılımlı kongre rekorunu kıran bir partiden büyük kongresi öncesi de bir takım beklentiler olması doğaldır.

Yaklaşık iki aydır kulislerde hareketli saatler yaşanıyor. Yeniden Refah Partisi ile Deva ve Gelecek Partileri arasında bir takım görüşmeler, genel başkan yardımcısı düzeyinde yapılıyormuş.

Resmi olmayan görüşmeler iddialara göre genel başkan yardımcıları Suat Kılıç ve Mehmet Altınöz tarafından yürütülüyor.

İki genel başkan yardımcılarının da nazik ve kibar yapıda olmaları Yeniden Refah Partisi’nin dışa açılımında başarılı çalışmalara imza atılmasını kolaylaştırabilir diye düşünülmüş olabilir.

Elbette siyasette başarılı olmak için büyük kitlelere ulaşabilmek gerekir. Yeniden Refah Partisi’nde sanırım bu minvalde düşünmüş olacak ki bir açılım gerçekleştirmek istenmiş.

***

Açılım gerçekleştirmek!

Yeniden Refah Partisi girdiği ilk genel seçimlerde aslında dikkatlerden kaçan çok-çok-çok büyük bir başarı daha elde etmişti.

Yirmi yıldır ülkemizi yöneten kimseyi muhatap almayan bir anlayışa sahip Ak Parti’yi genel başkanları Recep Tayyip Erdoğan’ı masaya oturtup ‘ bu metni imzalarsanız bizimle seçim ittifakı yapabilirsiniz’ dediği tamamı milletimizin yararına 32 maddelik seçim ittifakı anlaşmasını imzalattı.

Tüm Türkiye’nin gözleri önünde 32 maddelik seçim ittifakına imza atan Ak Parti yetkilileri ve genel başkanları Recep Tayyip Erdoğan sözünde durmadılar.

O da onların ayıbıdır.

Bu nedenle Fatih Erbakan’ın ne kadar büyük bir lider olduğunu cümle alem kabul etmemiz gerek.

Fatih Erbakan girdiği ilk seçimde kimseyi ka’le almayan bir anlayışı dize getirmiş oldu.

Tekrar açılım meselesine dönelim.

Parti büyüyorken bazı konulara da dikkat edilmesi lazım.

Örneğin, Fazilet Partisi’ne Abdülkadir Aksu, Cemil Çiçek, Nazlı Ilıcak gibi isimler katılmıştı. Bu isimlerden bazıları dikkatlice araştırırsanız kim iktidarda olursa olsun hep bakan milletvekili olan isimlerdi. Aynı süreçte ‘pazara kadar değil mezara kadar’ diyerek gelen başka siyasetçiler de olmuştu.

Benzer isimlerin partiye katılımlarına vesile olan Fazilet Partisi bünyesindeki siyasiler kötü niyetliydi diyemeyiz.

Zahiren bakılınca onların gelmelerine vesile olanlar büyük bir işe imza atmışlar gibi addedilebilir.

Ancak gelinen sonda bahsetmediğim o içteki isimler yeni katılımcılarla Milli Görüş’e adeta balta vuran isimler oldu. Süreç Fazilet Partisi’nin kapatılmasına dek ilerledi.

Yine kulislerden aldığım duyuma göre Yeniden Refah Partisi’ne iltihak edecek partiler/partililer için bu bakış açısıyla değerlendirince birleşmeye sıcak bakmayan MYK üyeleri olduğunu öğrendim.

Olası bir birleşmede partideki görevlerini bırakabilecekleri dahi dillendiriliyor.

Ya Fazilet Partisi sürecinde yaşananlar tekrar kurgulanmak isteniyorsa!

Sütten ağzınız yanınca yoğurdu üfleyerek yemek gerekli.

Evet siyasette ‘geleceğim’ diyene kapıyı kapatamıyorsunuz. Deva ve Gelecek partileri bildiğiniz gibi Ak Parti’nin en önemli isimleri tarafından kuruldu.

Kuruldu da ne başarıları oldu diyeceksiniz!

Bana göre tabanları olmadan CHP listelerinden TBMM’ye girmeleri en büyük başarıları oldu.

TBMM’de ne başarıları oldu?

Bunun takdirini de size bırakıyorum.

Yeniden Refah lideri Fatih Erbakan’ın ara sıra dile getirdiği siyonist yapılardan ‘Chatham House ve Bilderberg Müdavimleri’ diye isimlendirdiği Ahmet Davutoğlu ile Ali Babacan’ın Milli Görüş partisine katılmalarına temkinli yaklaşacağını düşünüyorum.

Velev ki katılım gerçekleşti.

Bunu isteyen Yeniden Refah Partili yöneticiler genel merkez ve illerde olduğu söyleniyor.

Sanırım istem sebepleri en iyi düşüncemle kitleyi genişletmek.

Chatham House ve Bilderbergcilere Yeniden Refah Partisi’de etkin konum verilmesi Milli Görüş tabanını yani, Fatih Erbakan’ın Sadıklar, Mücahitler, Kahramanlar, Samimiler, Serdengeçtiler dediği Milli Görüş’ün kayıtsız koşulsuz destekçileri özü nüvesi olan tabanını elbette rahatsız ve rencide edecektir.

Bakalım genel başkan Fatih Erbakan, Recep Tayyip Erdoğan’ı dize getirmeyi başaran bir lider olarak, iltihak gerçekleşirse Babacan ve Davutoğlu imtihanında nasıl hareket edecek.

 

İnsanların huzurunu bozan, yaşayanları ve nesilleri etkileyen bir unsur, terörizm.  Azdıkça azmış durumda. Türkiye’mizin yarım asırdır başına musallat olan terör belası ile gün geçmesin ki bir ocağa ateş düşürmesin.
Terör yaşadıkları ülke insanının özgürlüklerini güncel hayatını kısıtlama hayatına son verme hadisesi de diyebiliriz. Bu işi yapanlar aslında kendi ülkesinde bu güruhu işliyorlar. Direk başka ülkeler tarafından yapılmış olsa savaş sebebidir. Lakin terör her zaman dış mihraklı, teröristler de maşa ola gelmişlerdir.
Ne isterler bu terör yanlıları?
Özgürlük-insan hakları-adil paylaşım gibi terimler kullanırlar. Bu güzel söylemlerini ise, şiddet kullanarak, baskı kurarak, korku salarak, cinayet işleyerek, yıldırma ve daha başka uygulamalarla elde etme yolunu seçerler. Yaptıkları iş terör, bu çalışmaları yapanlar ise terörist oluyor.
Vücuduna patlayıcı bağlayıp özgürlük mücadelesi vermek de ne oluyor. Neyin özgürlüğü, nasıl özgür olunuyor. Patlayan bombalar patlatanı ve hayatını kaybedenleri nasıl özgürleştiriyor.
Terörist başı bebek katili ülkemizin en önemli bir üniversitesinden mezun olmadı mı? Niçin eğitim veriliyor, insanlar terörist olsun diye mi? Okumuş bir insanımız, kendi ülkesinin yoluna, hastanesine, okuluna, hava alanlarına, her zerresi şehit kanı olan ülke toprağımızın bir parçasına insanımıza nasıl zarar verebilir?
‘Biz başlatmadık devraldık’ demek, topu başkasına atmak, kısa zamanda bitirilemez lakırtısı, kan yerde kalmayacak söylemleri, ‘cek-cak, kem-küm’ ile insanların gazını almaya çalışmak, BM’nin İsrail’i kınama kararına benzer başka da bir işe yaramaz.
Ateş düştüğü yere zarar veriyor, komşu komşunun kaybolan eşyasını türkü çığırarak aramış, kimseden bize fayda yok dostlar.
Evlatlarımız, öldü-şehid oldu diye mi ağıtlar yakalım, diğer taraftan teröre bulaştılar alet oldular diye mi yanalım.
Otobüste, trende, çarşıda pazarda, alış-verişte diken üstünde yaşanmaya başlandı.
Zaten çok iyi olmayan diyaloglarımız koptu gitti. İnsanlar birbirlerinden selamı kıskanır oldular.
Anne-babalar evlatlarını bir yere gönderdiklerinde tereddütle gönderir oldular. Okulların giriş ve çıkışlarında öğrenci sayısı kadar veli oluyor.

Aleni görünüyor ki!
Türkiye’mizde Haim Nahoum’un planı itina ile uygulanmaktadır.
Aç bırakmak, işsiz bırakmak, borçlandırmak, borcu borçla ödetmek, bölmek, bölünenleri bir birleri ile çarpıştırmak suretiyle güçsüz bırakmak ve güç kaybına uğramış Türkiye’mizi İsrail’e vilayet yaparak yok etmek.
Devrşirme akademisyeniyle hukukçusuyla sanatçısıyla doktoruyla, bürokratıyla, siyaset yoluyla plan adım adım uygulanıyor.

Bozuk sistemin dişlilerini değiştirmeliyiz.

Günü geçmiş gazete nasıl kaldırılıp bir kenara kaldırılıyorsa sistemin zararları hukuku ile eğitimi ile sosyal hayatı düzenlemesi ve ekonomisi ile tekrar gözden geçirilmelidir.
Devam edeceğiz…

İnanç değerlerimize yeni kavramlar ilave ederek, kendimizce yaşadığımız 24 saatimizi programlayıp, bu programın dışına çıkmamaya gayret ederken, çevremizde gelişen bizim 24 saatimizde yer bulamayan olaylar bizi ilgilendirmez olmuş. Oysa hani biz kardeştik hepimiz Adem(as)’ın çocuklarıydık.

Neyse ümmet birlikteliğini bir başka sefere bırakalım…

Son yirmi beş yıldan bir sayfa açacağım bugün.

Aslında hiç kimseyi gözümüzde büyütmemek gerek.

Bazılarına göre “reis, beyefendi” kimine göre “ağabey” kimine göre “uzun adam” birilerine göre de “ümmetin lideri”  ya da kendi ifadesiyle “BOP Eşbaşkanı” denilen ülkemizin cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan.

Bakınız zatları için yakın tarihte neler söylenmiş:
Bir  Bursa milletvekilimiz “ona dokunmak bile bir ibadettir,” deme cüretini göstermişti. Kayseri’de bir mitingte zatlarını anons eden dönemin Kayseri milletvekili ismi lazım değil, (HAŞA) “Allah’ın 99 sıfatını üzerinde bulunduran başbakanımız Kayserimize hoş geldiniz…” diye anons etme cüretini göstermişti. Diğer bir vekil ise “Cumhurbaşkanı denilince bize Allah gibi geliyor…“

Sümme HAŞA!!!

Örnekleri çoğaltmak mümkün!
Eski Mısır hükümdarı Firavun, danışmanlarını toplamış, kendisini ilah ilan edeceğini, bunu halkına nasıl kabul ettireceğini sormuş. Bir danışmanı, “onlara 40 gün yemek yedirelim ve siz de her gün ilah olduğunuzu söyleyin” demiş. Birkaç gün homurdanmalar falan olmuş amma ertesi gün yemeğe gelenler azalmamış bile. Neyse 40 gün sonunda halk “evet sen bizim ilahımızsın” deyivermiş.
O Firavun ki ömrü boyunca hiç hastalanmamış, hiç başı ağrımamış, ayrıca bir hafta on gün uyumadan durabiliyormuş. Bir de hiç attan falan da düşmemiş. Çevresindeki insanlar ölüyor, bu ölmüyormuş, Firavun tarih kitaplarında 400 yıl yaşadığı rivayet edilen bir hükümdarmış…
Kiminin sevmediği, kiminin sevdiğinden dolayı neredeyse ilahlaştırdığı Sayın Recep Tayyip Erdoğan! Kendisine addedilen bu yakıştırmalara hiç itiraz edip de bir açıklama yapmadı. Her halde bu durum reisi, uzun adamı, ümmetin liderini BOP Eşbaşkanını hiç rahatsız etmiyor.
Zatları için bazı çevreler “peygamberden sonra en büyük insan” yakıştırmasını da yaptılar.

Kayseri’de mikrofonu aldığında “kuvvet ve kudret sahibi yalnızca Allah’tır ben ise O’nun aciz bir kuluyum” deseydi, tüm İslam Coğrafyası da onu kucaklasaydı olmaz mıydı?

Oysa Yüce Kitabımızda:
“Yeryüzünde böbürlenerek yürüme, çünkü sen asla yeri yaramazsın, boyca da dağlara asla ulaşamazsın. (İsra-37)”
“ Küçümseyerek surat asıp insanlardan yüz çevirme ve yeryüzünde böbürlenerek yürüme! Muhakkak ki Allah, hiçbir kibirleneni, övüneni sevmez.(Lokman-18).

Ayrıca biz biliyoruz ki Üstünlük takvadadır…
Eyy zaat, nereye gidiyorsunuz.
Toplumumuzun kendine çeki-düzen verme vakti gelmedi mi?
Allah’ın gönderdiği dinde olmayan konular hakkında nasıl da gerçek olmayan hükümler getiriyorsunuz.
İslam Alimleri’ne göre şeytanın üçüncü oku olan kibirden uzak durmak herkese daha faydalı değil midir?
Mensubu olduğumuz İslam dininin ibadetleri bellidir. Uzun adama, reise başbakana cumhurbaşkanına ümmetin liderine BOP Eşbaşkanına (ne olarak hitap edecekseniz ediniz) dokunmak İslam inanışına göre ibadet değildir, ne Kur’anda ne hadislerde yeri yoktur. Ayrıca hiç bir insan Allah (cc) 99 sıfatını üzerinde taşıyacak değildir. Taşıyacak birisi olsa bu “hitap edilen kişi” değil Allah Rasulü olurdu, ki olmadı.

Şu konuşmayı da nakledeyim konusu gelmişken.
Peygamberimiz dünya değiştirdiğinde Hz Ömer “ kim O öldü derse kılıcımla onu temizlerim” dediğinde, Hz Ebubekir, “kim peygambere tapıyorsa bilsin ki o ölmüştür, kim ki Allah’a tapıyorsa Allah diridir.” Diyerek tartışmayı bitirmiştir.
400 yıl yaşayan Firavun ilah olamadı ya ve hiçbir yaratılan da diri (HAY) kalamıyor.
Hz Ebubekir misali yazımızın toplumumuzun uyanmasına vesile olması temennisi ile Allah’a emanet olunuz.

Zaman zaman arkadaşlarımızla koyulaşan sohbetlerde dillendiririz.

Günümüzde dünya çapında insanlar yetişmiyor diye.

Evet ekmediğimiz için hasat yapamıyoruz belki de.

Belki de bize hedef olarak gösterilen muasır medeniyet sıfırdan yukarıya doğru değil, eksiye doğru bir hedefti.
Bizim Koca Yusuflarımız, Birunilerimiz, Ali Kuşçularımız, Sultanlarımız, Padişahlarımız ve Napolyon’u yeryüzünden silen Cezzar Ahmet Paşalarımız vardı.

Bu coğrafyada yaşayanlar olarak bizler onların torunları nesilleriyiz.

Bizler büyük bir medeniyetin mirasına sahibiz.

Türkiyemizde yedi kardeşiz, seksen bir haneyiz.

Hepimizin ortak payesi en büyük mirasımız vatanımız Türkiyemizdir.

Bu toprakları vatan edinmişiz.

Veraseti herkes taşıyamaz Allah bize bu veraseti vermiş, bin yıldır bekçiliğini yapmaktayız.

Bizim vatan sevgimiz imanımızdandır. Kardeşliğimizi bozmak isteyen iç-dış (aslında hepsi dış düşmanlardır) güçlere boyun eğmedik eğmeyeceğiz.
Vatanımıza kem gözler dikilmiş. Her çağda olduğu gibi. Sanırım bizi analiz ederken bazı noktaları hızlı geçiyor düşmanlarımız.

Hangi çılgın bana zincir vuracakmış şaşarım-kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki feda…

İstiklal marşımızdan yazdığımız beyitlerden anlaşılacağı gibi “biz toprağın altına girmeden toprağın üstünden vazgeçmemiz söz konusu olamaz.”
Kurtuluş Savaşı sonrasında kurulan Türkiye Cumhuriyeti’nde huzur içerisinde yaşamak isterken bu coğrafyada olmamızı istemeyen güruhlar en başta ABD, neden ABD dedim  Dışişleri Bakanı John Kerry bir konuşmasında “Türkiye’nin güneydoğu sınırlarını kabul etmiyoruz burası bizim için henüz netleşmedi” dediği için. Bu adam bizim ülkemizi yönetenlerin, stratejik işbirliği içinde olduğu bir ülkenin yöneticisiydi.

Tükürük bile yüzüne fazla aslında.
En son gelişmeler ülkemizde huzur bozmaya yönelik gibi geliyor bize. Bizim huzurumuzu bozmaya kimsenin hakkı yok arkadaş.

41 yıldır  yaşananlar bütün Türkiye’yi üzdü. O kadar çok karışık olaylar var ki fikir kirliliğinden geçilmiyor. Bazen insan artığı olan teröristler ve işbirlikçilerine “ne desem de hakaret etsem” diye çok düşünmüşümdür. İçleri bomboş söylemlerle geliştirilmiş senaryolar teröristleri barış elçisi göstermek geçmişte yaşananları unutturacak mı? Bazı siyasetçiler açık söyleyeyim İKTİDARDAKİLER boyunu aşan sularda yüzmeye çalışıyorlar. Sizler su boyunuzu aşıyor Haberinizi olsun…

Babasını kaybetmiş yetime!

Yüreğine taş basan anaya!

Her gün şehit eşini ziyarete giden gelinlere!

Evlat acısı yaşayan babalara!

A N L A T A M A Z S I N I Z …

Dedik ya biz yedi kardeş, seksen bir haneyiz, hepimizin ortak payesi Türkiyemizdir, inancımızdır. Kardeşliğimizi merak edenler Çanakkale’ye baksınlar yurdumuzun her köşesinde ecdadımıza baksınlar, her zerresi için canlarını veren yiğitlere baksınlar. Diyarbakır’da bir milyonu aşan Peygamberimizin Kutlu Doğum Programı’na baksınlar. Yüz yılı aşan süredir ne yaptılarsa kardeşliğimizi bozamadılar, bu defa da Allah “oyun yapanların oyununu bozacaktır.”
Biz ise yüzümüzü AB-ABD-İsrail’e değil; KABE’ye dönelim, inancımıza dönelim tehlike ve taaruzlar karşısında bir yürek olalım.

Hep birlikte Allah’ın ipine sımsıkı sarılalım tefrikaya düşmeyelim, unutmayalım bize bizden gayrı dost yok.